Bahagya kong iginalaw ang ulo at nagising mula sa mahimbing na tulog nang marinig ang tilaok ng manok sa labas. Inaantok man ay marahan kong iminulat ang mga mata ko, at napansin sa binata ng kuwarto na madilim pa rin.
Ganito talaga rito sa maliit na isla ng Santa Catalina, madaling araw pa lang, ay tumitilaok na ang mga manok na tila nagsisilbing alarm clock na ng iilang mga residente, lalo na ang mga mangingisda.
Ako nga pala si Minandro Bautista, Mi ang tawag sa akin ng mga nakakakilala sa aki. 19 years old at graduate ng 2 years associate course na IT sa isang community college sa bayan, which is 45 minutes ang layo mula rito sa bahay namin.
Amelia ang pangalan ng mama ko, isa itong bar entertainer sa maynila at nadali ng isang naging customer na hindi na nito matandaan kung sino. Kaya naman ipinagbuntis at isinilang niya ako na walang nakakakilala sa tatay ko. Maging ako ay hindi ko alam kung sino at nasaan ito.
Pagkasilang sa akin ni mama, ilang linggo lang ay iniwan na niya ako sa pangangalaga ng nakatatanda niyang kapatid, si tita Carmella at ang asawa nitong si tito Dino, para bumalik ito ng manila at ipagpatuloy ang pagtatrabaho sa bar. Bale baby pa lang ako, ay sina tita Carmella at tito Dino na ang nag-alaga at nagpalaki sa akin.
Baog si tita Carmella kaya wala silang anak ni tito Dino. Kaya naman tuwang tuwa sila noong iniwan nga ako sa kanila ni mama, at itinuring nila ako na parang totoong anak nila. Hindi marangya ang buhay nila, lalo na't mangingisda ang kabuhayan ni tito Dino, at ang mga nahuhuli ay itinitinda nila sa palengke. Madalas ay may mga pagkakataon na wala halos huli si tito... pero pinilit nilang gawin ang makakaya para mapalaki ako ng maayos at mapag-aral.
Si mama... well, sobrang bihira kung magpadala ito at hindi pa ganun kalaki. Hindi sapat sa kahit na saang anggulo titignan. Pero hindi kailanman nagreklamo sina tito ay tita. Basta ay ginawa nila ang makakaya nila, para hindi ko maramdaman na pabigat ako... minahal nila ako na parang nanggaling talaga sa kanila.
Gaya nang sinabi ko ay nakatapos ako ng 2 years associate course dahil na rin sa tulong nina tito Dino at tita Carmella. Ang kaso, hindi ko na naituloy pang tapusin para sana makakuha ng bachelor's degree, kasi ay biglang nagkaroon ng sakit si tita.
Nagsimula ito noong napansin namin na bumibilis siyang mapagod at madalas ay nahihirapan sa panghinga. At nung pina-checkup namin siya, saka namin nalaman na may maliit itong butas sa puso. Sabi ng doctor, baka matagal na daw ito, normally noong bata pa siya at hindi lang gaanong problema noon. Pero kalaunan dahil nga tumatanda na siya, ay saka ito naging problema.
Kaya gusto man sana nila akong patapusin sa kolehiyo, ay mas pinili ko na rin na tumigil at tumulong na lang sa kanila. Kasi alam ko na mas kailangan namin ng pera para sa maintenance meds ni tita.
Iyong community college sa bayan na sinasabi ko, ay hanggang 2 years lang talaga ang mga offer. At nasa 45 minutes na ang layo nun sa amin. Puwede kong ituloy sana ang 3rd at 4th year sa kabilang bayan, pero almost 2 hours naman ang biyahe papunta pa lang. Kaya sobrang hassle na.
Kaya naman sa madaling araw, normally alas tres o alas kuwatro, ay magigising na ako para maghanda ng kape o kahit anong puwedeng agahan para sa amin. Tapos ay sasama ako kay tito Dino na pumalaot at mangisda. Pagkabalik naman namin mga bandang alas cinco o alas sais ng umaga, ay itatakbo agad namin sa palengke ang mga huli para itinda. Kung hindi naman ay ibebenta namin ng mas mura sa mga mangingisdang hindi pumalaot, o ibang kapitbahay na may puwesto sa palengke, para hindi na kami mapagod at mapalayo pa kasi nga ay nasa 40 plus minutes ang biyahe at layo.
50 years old na si tito Dino, pero dala marahil ng mabigat na trabaho ng pangingisda, ay batak pa rin ang katawan nito. 45 years old naman si tita Amelia, at 42 years old si mama.
Agad akong nag-unat ng katawan bago umupo sa papag sa kuwarto ko na may manipis na kutson, tapos ay nakangiti akong bumangon na at lumapit sa bintana para ipitin ang kurtina at papasukin ang malamig na hangin mula sa labas. Rinig na rinig ko nga ang hampas ng alon sa dalampasigan, na sobrang gaan at sarap sa pakiramdam. Dito ako sa isla lumaki buong buhay ko, at nagka-isip, pero namamangha pa rin ako madalas.
Kahit pa medyo liblib ang isla namin, ay hindi naman ito gaya ng iba na laging madilim, o walang signal, o kung ano pang iniisip agad ng iba kapag sinabing liblib na. Kasi ay may mga linya na rin naman dito. Kaya kahit pa hindi karamihan ang nakatira dito sa isla at kahit pa mahirap ang buhay, ay medyo kumportable naman at kuntento ang karamihan.
Gaya ko, kuntento na ako sa buhay ko rito. May smart phone ako na nagagamit kapag naiinip ako, may TV kami na source of entertainment although hindi kami naka-cable. May kuryente at ilaw... pero wala kaming gripo. Okay lang naman iyon, mas okay naman kasi sa amin ang poso.
Hindi rin kalakihan ang bahay. Ang kalahati nito ay gawa sa bato, siguro hanggang bewang namin, tapos mula doon pataas, ay gawa naman sa kawayan at sawali. Pero ang bubong ay gawa naman sa yero. May dalawang kuwarto ang bahay, isa para sa akin, at isa para kina tito at tita. Ang kusina at sala naman ay walang dibisyon.
May isang banyo rin, na nasa labas ng bahay. Hindi naman malayo kasi kadikit lang ito ng mismong bahay, pero kailangan mong lumabas pa at dumaan sa backdoor na nasa kusina para lang makapunta doon, at nandoon din ang poso kung saan kami kumukuha ng tubig na panligo, paglinis ng kung ano-ano, at naiinom na rin.
Pagkalabas naman ng mismong bahay ay unang bubungad sa 'yo ang kahabaan ng dagat na sobrang gandang tignan. Sa harap ng bahay ay maraming mga halaman at puno ng niyog.
Medyo malayo ang agwat ng mga bahay, at may mga halaman na pagitan sa bawat lote. Sa likod naman ng bahay ay marami ring mga puno gaya ng mangga, bayabas, chesa, atis at kung ano-ano pa. Tapos ay may mga tanim pang gulay sina tito at tita. Kaya masasabi ko na maayos ang buhay namin dito. Hindi madali, pero hindi naman kami nagugutom kahit pa madalas wala kaming pera. Kasi may dagat na mapagkukuhanan ng isda basta madiskarte ka, at may mga tanim ng gulay at prutas sa likod ng bahay na puwedeng pitasin.
Halos lahat ng mga kabahayan dito sa isla ay ganito. May mga sariling tanim. Kaya walang nagnanakaw ng bunga ng may bunga, at kung wala mang bunga ang sa kanila ay maayos silang nanghihingi, na minsan ay pinapalitan pa nila ng isda, o karne ng baboy o manok. Ganun ang mga tao rito sa isla.
Malalayo man ang agwat ng bahay, at hindi man madalas magkausap ang mga tao, ay nagkakasundo naman ang halos lahat at nagtutulungan.
Pagkatapos kong mag-unat ng katawan at nang medyo nagising na ang diwa ko, ay tinignan ko ang cellphone ko at nakitang saktong alas tres pa lang ng madaling araw. Tipid naman akong ngumiti bago naglakad palabas para sana makapag-init na ng tubig para sa kape, at makapaghanda na rin ng agahan.
Bago iyon ay dumiretso muna ako palabas ng backdoor para sana umihi sa banyo. Ang una kong inisip ay natutulog pa si tito Dino, kasi ay madilim pa sa kusina at nakapatay pa ang ilaw. Kaya naman ako na ang nagbukas nun.
At pagkalabas ko sa backdoor, saktong pagkatulak ko sa pinto ng banyo pabukas ay laking gulat ko nang makita si tito doon... nakaupo sa inidoro at pinaglalaruan ang hindi dapat.
(The scene is removed to avoid the story from being reported. Pero sa original story po, ay detalyado ang bawat scenes. Salamat po!)
