BirTanem

Tanem

Hiç bir zaman ısıtamadığım kalbim her gece bana acı vererek teslim ediyordu beni gecelere.Asla his edemediğim ailemin yokluğunu,kaybettiğim çocukluğumun ve daha bir çok şeyi üzerine basarak  sahneleştiriyordu rüyalarımı.Tanıdığım üç-beş kişiyide benden almaması için yalvariyordum resmen.Yıkık geçmişimi geride bırakıp aydınlık bir geleceğim olsun istiyordum.Sürekli tetiklenen travmalarımın beni ölüme götürmesini değil...

13 yaşındaki Tanem...

Ebru-Tanem,gelmiyormusun?

Tanem-Gelicem hemen siz gidin isterseniz.

Ebru ve Feride Tanemin dediğini dinleyip önden gittiler.Keşke Tanemi yalnız bırakmasaydılar...

Tanem yavaş toparlardı hep çantasını.Bu yüzden hep geç kalırdı.Türkçe kitabınıda çantasına koyduktan sonra çantasını sırtına takıp çıkmak isterken aniden kapı açıldı ve içeriye tanımadığı bir erkek girdi.

-Uzun zamandır seni bekliyordum.-dedi iğrenç bir şekilde sırıtarak.

Tanem arka-arkaya yürümeye başladı.Karşısındaki kişinin ne düşündüğünü biliyordu.Korkuyordu nefesi hızlanmıştı.

Tanem-B-benden ne istiyorsunuz?-o anda bile karşısındaki kişinin kendisinden büyük olduğunu anlayıp sizli konuşuyordu.Zavallı Tanem.

7-8 dakika sonra Tanem ondan kurtulmuştu.Kendisine dokunmasına izin vermemişti.Boğuşarak ta olsa ondan kurtulmuştu.Kenara düşen çantasını alıp hızla sınıfı terk etti.

Olaydan sonra Tanem eve döndüğünde ailesi onun korkusunu fark eder. Tanem yaşananları anlatmaya çalışır fakat ailesinin tepkisi beklediği gibi olmaz. Önce inanmak istemezler, ardından Tanem'i suçlamaya başlarlar.

Anne: "Sen neden yalnız kaldın?"

Tanem: "Ben... bir şey yapmadım."

Baba: "Yeter artık. Başımıza açtığın sorunlar bitmiyor."

Tanem ne olduğunu anlamaya çalışırken karar çoktan verilmiştir.

Birkaç gün sonra ailesi onunla ciddi bir konuşma yapar. Tanem, bir süreliğine başka bir yerde kalacağını düşünür.

Tanem: "Nereye gidiyorum?"

Annesi cevap vermekte zorlanır.

Anne: "Bir yurda."

Tanem'in yüzündeki ifade değişir.

Tanem: "Ne kadar kalacağım?"

Kimse cevap vermez.

Sonraki günlerde resmi işlemler başlar. Tanem, ailesinin kendisinden uzaklaşmasını anlamlandıramaz. Onun için asıl yıkıcı olan yalnızca yurda gönderilmesi değil, kendi ailesinin onu korumak yerine ondan vazgeçmiş olmasıdır.

Tanem son kez evden çıkarken odasına bakar. Çocukluğundan kalan birkaç eşyasını küçük bir çantaya koyar.Kapının önünde annesine bakar.

Tanem: "Beni almaya gelecek misiniz?"

Annesi cevap veremez.Tanem o gün ailesinin evinden çıkar ve çocukluğunun geri kalanını yurtta geçirmek üzere yeni bir hayata başlar...

Yurtta Tanem'in en güvendiği yetişkinlerden biri Mehmet Abi'ydi. Güvenlik görevlisiydi ve ilk zamanlarda Tanem'e diğer çocuklardan biriymiş gibi davranır, onu dinlerdi. Tanem ailesinden koparıldığı için kendisine gösterilen ilgiyi olduğundan daha değerli görüyordu.

Yıllar geçtikçe Mehmet'in davranışlarındaki rahatsız edici değişimleri fark etmeye başladı. Tanem büyüdükçe onun kendisine yönelik ilgisinin normal bir abi ilgisi olmadığını anlamaya başladı.

Tanem mesafe koymaya başladığında Mehmet'in gerçek yüzü daha belirgin hâle geldi.

Tanem: "Mehmet Abi, artık yalnız kalmak istiyorum."

Mehmet'in yüzündeki ifade değişti.

Tanem o an, yıllardır güvendiği insanlardan birinin de güvenli olmadığını fark etti.

Tanem 16 yaşında...

Akşam saatlerinde Tanem yurttan kısa süreliğine arka bahçeye çıkmıştı. Havanın kararmasıyla geri dönmek üzereyken Mehmet'in arkasından geldiğini fark etti.

Tanem'in içini bir anda korku kapladı.

Mehmet ona doğru yaklaşırken Tanem geri çekildi. Kaçacak bir yer aradı. Tam o sırada ayağının yanında yerde duran taşı fark etti.

Mehmet ona ulaşmaya çalıştığında Tanem bütün gücüyle taşı savurup kendine kaçacak kadar zaman kazandı.

Mehmet sendeleyince Tanem hiç arkasına bakmadan koştu.

O gece Tanem ilk kez yalnızca korkudan değil, hayatta kalma içgüdüsüyle hareket ettiğini fark etti.

Ve Tanem o günden sonra yurda dönmemeye yemin etti..

İlk bolum sıkıcı olmuş ola bilir ama hikayenin ilerleyen bölümlerini düşündükce heyecandan çığlık atıyorumm.Canım Tanemim.