Crossed lines

9 lat wcześniej...

Miałam siedemnaście lat, kiedy po raz pierwszy zgodziłam się udawać czyjąś dziewczynę.

I chyba właśnie wtedy popełniłam największy błąd swojego życia.

— Powiedz mi jeszcze raz, dlaczego właściwie mam to zrobić? — zapytałam, opierając się o oparcie krzesła.

Taehyung siedział naprzeciwko mnie i mieszał słomką swoją colę, jakby nasza rozmowa była najzwyklejszą rzeczą na świecie.

— Bo potrzebujesz chłopaka.

— Nie potrzebuję.

— Potrzebujesz.

— Nie.

— Nikki.

— Co.

— Potrzebujesz.

Zmrużyłam oczy.

— Jeśli jeszcze raz to powtórzysz, wyjdę.

Uśmiechnął się.

— Dobrze.

— Dobrze?

— Potrzebujesz chłopaka.

— Jesteś niemożliwy.

Zaśmiał się cicho.

— Wiem.

Przez chwilę patrzyliśmy na siebie w ciszy.

To miał być prosty układ.

Mieliśmy udawać związek.

Tylko przez jakiś czas.

Żadnych uczuć.

Żadnych komplikacji.

Żadnych problemów.

Tak przynajmniej miało być.

— Czyli? — zapytał w końcu.

— Czyli co?

— Zgadzamy się?

Westchnęłam.

— Zgadzamy.

Wyciągnął rękę.

— Umowa?

Popatrzyłam na jego dłoń.

— Umowa.

Uścisnęłam ją.

Taehyung uśmiechnął się szeroko.

— To od dzisiaj jesteś moją dziewczyną.

— Udawaną.

— Na razie.

— Tae.

— No co?

— Nie zaczynaj.

— Dobrze, dobrze.

Puścił moją rękę, ale nadal się uśmiechał.

— To co robimy jako pierwsze?

— Nic.

— Jak to nic?

— Przecież to fake relationship.

— Musimy być przekonujący.

— I?

Wstał.

— Chodź.

— Dokąd?

— Pokażę ci.

— Tae, jeśli zrobisz coś głupiego...

— Nie zrobię.