အမ်စတာဒမ်ရဲ့ မနက်ခင်း မြူနှင်းတွေကြားမှာ Singelgracht တူးမြောင်းရေပြင်ဟာ လေတိုးသံတောင် မကြားရလောက်အောင် ငြိမ်သက်လွန်းနေခဲ့သည်။ အဲဒီ ရေသေပြင်လိုပဲ... ဆန်းဝန်းရဲ့ ဘဝဟာလည်း တစ်ခါမှ ရိုက်ခတ်ခြင်းမရှိခဲ့တဲ့ ရေပြင်တစ်ခုပါပဲ။
ငယ်စဉ်ကတည်းက ဆန်းဝန်းရဲ့ ကမ္ဘာမှာ "ဆန္ဒ" ဆိုတာ မရှိခဲ့ဘူး "တာဝန်" နဲ့ "အစီအစဉ်" ဆိုတာပဲ ရှိခဲ့ဖူးလေသည်။
အမြဲတမ်း ထိပ်ဆုံးမှာပဲ ရှိနေရမယ်ဆိုတဲ့ သူ့မိဘတွေရဲ့ တင်းကြပ်လှတဲ့ မျှော်လင့်ချက်စက်ဝိုင်းထဲမှာဆန်းဝန်း ဟာ အသက်ရှူဖို့တောင် အချိန်ဇယား ဆွဲခဲ့ရဖူးလေသည်။
စာမေးပွဲ အမှတ်စာရင်းက နံပါတ် ၁ ကလွဲလို့ ကျန်တဲ့ နံပါတ်တွေဟာ သူ့ဘဝမှာ ဖြစ်တည်ခွင့်မရှိခဲ့သလို၊ အမှားအယွင်း ဆိုတာလည်း သူ မကျူးလွန်ရဲတဲ့ မဟာရာဇဝတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။ မိဘတွေက သူ့ကို အောင်မြင်သူတစ်ယောက်အဖြစ် စနစ်တကျ ပုံသွင်းယူခဲ့ကြပေမဲ့ အဲဒီပုံသွင်းခွက်ထဲမှာ ရဲ့ ဝိညာဉ်ကတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်း သေဆုံးသွားခဲ့ရလေသည်။
မနက်ခင်း ၇ နာရီခွဲမှာ အိပ်ရာထတယ်၊ ၇:၄၅ မှာ Espresso တစ်ခွက်ကို သောက်တယ်၊ အနီရောင် စက်ဘီးလမ်းကြောင်းအတိုင်း အရှိန်မပျက် စီးနင်းပြီး Office ကို အချိန်မီ ရောက်အောင်သွားရလေသည်။......
အမှားအယွင်းမရှိတဲ့ ဘဝ၊ ပြီးပြည့်စုံလွန်းတဲ့ To-Do List များ၊ စက္ကန့်မလွဲ လည်ပတ်နေတဲ့ နာရီစက်သွားတစ်ခုလို ဘဝ...။
အရာရာဟာ တိကျလွန်းလို့ ဆန်းဝန်း ကိုယ်တိုင်တောင် သူ့ရင်ဘတ်ထဲက နှလုံးခုန်သံကို သက်ရှိတစ်ယောက်ရဲ့ခုန်နှုန်းလို့ မခံစားရတော့ဘဲ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ရဲ့ လျှပ်စစ်စီးကြောင်းတစ်ခုလိုပဲ မှတ်ယူထားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
အခွံဘဲ ကျန်ခဲ့တဲ့ ရေသေလို ဘဝထဲမှာ သူဟာ ငြိမ်သက်ခြင်း တံတိုင်းတွေကို မြင့်မားစွာ ကာရံထားရင်း သေဆုံးနေတဲ့ သက်ရှိတစ်ယောက်အဖြစ် နေ့ရက်တွေကို ရေတွက်နေခဲ့လေသည်။။
ထိုစဉ်က... ဆစ်ဒနီကနေ လေလွင့်လာတဲ့ ကျောက်ခဲတစ်လုံးလို ကောင်လေးဟာ သူ့ရဲ့ ငြိမ်သက်နေတဲ့ ရေသေပြင်ထဲကို စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ ခုန်ဆင်းလာပြီး၊ ထိုတံတိုင်းတွေကို လှပစွာ ရိုက်ချိုးပစ်တော့မယ်ဆိုတာမသိခဲ့တာ တစ်ခုတည်းပါပဲ။
