Velvet Traitor (18+)

Prolog

— Nicole, nie uwierzysz. Wybrali mnie! — mój krzyk poniósł się po mieszkaniu przyjaciółki, odbijając się od ścian i pozostawiając po sobie jedynie krótkie echo. Sama ledwo byłam w stanie uwierzyć we własne słowa. Do oczu napłynęły mi łzy szczęścia, a dłonie zaczęły delikatnie drżeć pod wpływem emocji, których nie potrafiłam już w żaden sposób opanować.

Nie minęło nawet pięć sekund, gdy z głębi mieszkania dobiegł mnie odgłos szybkich kroków. Chwilę później do salonu wbiegła zdyszana dziewczyna. Nicole owinięta była jedynie ręcznikiem, a tuż pod jej stopami powoli tworzyło się niewielkie jeziorko wody, jasno świadczące o tym, że dosłownie chwilę wcześniej wyszła spod prysznica.

— Do tego filmu, na który byłaś na castingu? — zapytała, przestępując z nogi na nogę w kałuży i rozpryskując wodę dookoła.

Kiwnęłam głową na potwierdzenie, nie potrafiąc powstrzymać szerokiego uśmiechu.

— Ja pierdolę. Kochana, ty będziesz sławna!

Rudowłosa zaczęła skakać z radości, a następnie ruszyła w moją stronę, najwyraźniej zamierzając mnie przytulić. Niestety, gruby, biały ręcznik najwyraźniej miał wobec nas zupełnie inne plany. Już po sekundzie zsunął się z jej ciała i bez najmniejszego ostrzeżenia opadł na podłogę.

Przez moment obie patrzyłyśmy na niego w kompletnej ciszy.

A potem jednocześnie wybuchnęłyśmy śmiechem i rzuciłyśmy się sobie w objęcia.

— Eww. Jesteś cała mokra — jęknęłam po chwili, odsuwając od siebie przyjaciółkę.

Nicole posłała mi sugestywne spojrzenie, na które odpowiedziałam jedynie przewróceniem oczami. Znałam ją wystarczająco dobrze, żeby wiedzieć, że nawet w takiej chwili nie mogła sobie odpuścić zaczepki.

Nie miałam jednak siły na kolejne żarty.

Podeszłam do laptopa i jeszcze raz otworzyłam wiadomość od agencji. Przesunęłam wzrokiem po kolejnych słowach, jakbym po raz kolejny potrzebowała upewnić się, że niczego nie pomyliłam.

To naprawdę działo się naprawdę.

Ja — dwudziestodwuletnia dziewczyna — miałam zagrać główną rolę w romansie popularnego reżysera.

Samo brzmienie tych słów wydawało mi się niemal absurdalne.

Jeszcze kilka chwil wcześniej była to tylko jedna z tych rzeczy, o których można marzyć po cichu, bez większej wiary, że kiedykolwiek się spełnią. Marzenie, które istniało gdzieś pomiędzy wyobraźnią a rzeczywistością, bezpiecznie od niej oddalone.

A teraz nagle znalazło się przede mną.

Czarno na białym.

Rzeczywiste.

Moje.

— Już w przyszłym tygodniu mam polecieć do Nowego Jorku, gdzie będzie trwało kręcenie filmu — poinformowałam Nicole rozemocjonowanym głosem.

Nadal trudno było mi wypowiedzieć to bez uśmiechania się jak idiotka.

Nowy Jork.

Film.

Główna rola.

Wszystko, co jeszcze przed chwilą wydawało się odległe, nagle zaczynało układać się w konkretny plan.

— Chwila. Przecież to prawie siedem godzin lotu, a nagrywki będą pewnie codziennie — odparła przyjaciółka, wyraźnie zaskoczona.

Zdecydowanie nie tego się spodziewała.

Pokiwałam głową, ponownie zerkając na ekran laptopa. Otworzyłam dołączony do maila link i jak najszybciej pokazałam go rudowłosej.

— Kilka osób z ekipy podobno również nie mieszka w okolicy, więc menadżerka wynajęła nam apartamenty w jakiejś nowoczesnej kamienicy. Z widokiem na Central Park — wyjaśniłam.

Nicole otworzyła szeroko usta, wydając z siebie przeciągły, pełen niedowierzania jęk. Nachyliła się nad ekranem i zaczęła szybko przeglądać zdjęcia budynku oraz znajdujących się w nim pokoi.

Jej oczy robiły się coraz większe z każdym kolejnym zdjęciem.

— Chcesz się może zamienić? — zapytała w końcu rozmarzonym głosem, robiąc swoje słynne błagalne oczka.

Zaśmiałam się cicho.

— Kocham cię, ale nie ma nawet takiej opcji.

Jeszcze raz spojrzałam na ekran.

Na zdjęcia apartamentu.

Na wiadomość od agencji.

Na słowa, które wciąż wydawały mi się zbyt piękne, żeby mogły być prawdziwe.

Moje największe marzenia właśnie przestawały być jedynie marzeniami.

Powoli, krok po kroku, zaczynały stawać się moim prawdziwym życiem.