Aramızdakı Şey

Yeni Bir Kapı

*_Herkese merhabaa uzmel kadrosuuu Ben böyle uzmel fic yazmaya karar verdim yani inşAllah beğenirsiniz_*

"Yeni Bir Kapı"

Arabanın içini sessizlik kaplamıştı.

Melek, camdan dışarı bakıyor, gördüğü koca İstanbul'u izliyordu. İçindeki heyecan ve korku birbirine karışmıştı.

Direksiyondaki Galip, kısa bir tebessüm etti.

"Heyecanlı mısın?"

Melek hafifçe gülümsedi.

"Biraz..."

Galip torpidodan kalın bir fotoğraf albümü çıkardı.

"Gel, seni ailene daha gelmeden tanıştırayım."

Albümü açtı.

"Bu benim oğlum Uzay. On dokuz yaşında."

Melek fotoğrafa baktı. Futbol formasıyla gülümseyen, uzun boylu bir gençti.

"Futbol oynuyor."

Galip diğer fotoğrafı gösterdi.

"Bunlar da en yakın arkadaşları... Bora ve Pamir. Çocukluğundan beri ayrılmazlar."

Üç arkadaşın birlikte olduğu onlarca fotoğraf vardı.

Galip gülerek devam etti.

"Evde bazen üçü birden olur. Gürültüye alışman gerekecek."

Melek başını salladı.

Sonra başka bir fotoğraf çıktı.

Uzay'ın yanında güzel bir kız duruyordu.

"Bu da Naz. Uzay'ın sevgilisi."

Melek sadece "Çok yakışmışlar." diyebildi.

Galip ise fark etmeden derin bir nefes aldı.

"İlişkileri biraz inişli çıkışlı ama gençlik işte."

...

O sırada başka bir yerde...

Uzay, Bora ve Pamir antrenmandan çıkıyordu.

Bora kolunu Uzay'ın omzuna attı.

"Akşam ne yapıyoruz?"

"Ev."

Pamir kaşını kaldırdı.

"Hayırdır? Çok isteksiz söyledin."

Uzay derin bir nefes verdi.

"Babam bugün eve bir kız getiriyor."

"Kim?"

"Evlat edinecekmiş."

Bora şaşırdı.

"Ciddi misin?"

Uzay sinirle su şişesini yere bıraktı.

"Anlamıyorum. Bizim aileye neden biri geliyor?"

Pamir sessiz kaldı.

Uzay devam etti.

"Bu aile zaten yeterince şey yaşadı. Sanki bu eve gelen herkes lanet getiriyor."

...

Akşam...

Siyah araba villanın önünde durdu.

Galip kapıyı açtı.

"Geldik."

Melek derin bir nefes aldı.

Kapı açılır açılmaz içeride Uzay duruyordu.

İkisi ilk kez göz göze geldi.

Uzay'ın bakışlarında ne merak vardı ne de sıcaklık...

Sadece soğukluk.

Galip gülümseyerek,

"Uzay, bu Melek."

dedi.

Melek çekingen şekilde,

"Merhaba."

Uzay sadece başını salladı.

"Hoş geldin."

Sesi bile buz gibiydi.

Melek bunun heyecandan olduğunu düşündü.

Ama değildi.

Galip evi gezdirmeye başladı.

"Burası salon... mutfak... çalışma odası..."

Sonunda ikinci kattaki odaya geldiler.

"Burası da senin odan."

Melek'in gözleri parladı.

İlk defa gerçekten kendine ait bir odası oluyordu.

Tam eşyalarını yerleştirecekken kapı bir anda dışarıdan kapandı.

"Klik."

Melek şaşkınlıkla kapıya yürüdü.

"Kapı açılmıyor..."

Koridorda ise Uzay anahtarı cebine koydu.

Kendi kendine fısıldadı.

"Bu eve geldiğin gün keşke gelmeseydin."

Ve hiçbir şey olmamış gibi aşağı indi.

Melek içeride kapıya vururken, aşağıdan Galip'in sesi geliyordu.

"Melek? Hazır mısın? Akşam yemeği yiyeceğiz."

Melek cevap vermeye çalıştı.

Ama sesi kimseye ulaşmıyordu.

Farkındayım biraz kısa olduu nasıldıı??

Bu arada yorumlarınızı bekliyor olucam oy vermeyi unutmayın asklarr

Yeni bölüm ne kadar artarsa kitapın izlenmesi öyle atıcamm