Cezbe Ve İhtiras

Herşeyden Habersiz Bir Kız

Selamlaar ve iyi okumalarrr. Yorumlarınızı bekliyorum

                                                                                ~

                                                  1. Herşeyden Habersiz Bir Kız

Kafamı yastığımdan kaldırdım. Penceremden sızan güneşe baktım ama refleks olarak gözlerim kısıldı. Hemen toparlanmak adına oyalanmadan hızlıca yataktan kalktım. Rutin işlerimi halledikten sonra çantamı alıp mutfağa ilerledim. Annemin hazırladığı kahvaltının kokusu burnuma çoktan gelmişti.

"Günaydınlar güzel hanım." annem neşeyle cıvıldadı. Yanıma geldiğinde kafamın üsütüne öpücük kondurdu. Aynı hevesle olmasada güler yüzümle onu karşıladım "Sanada günaydın anne." tekrar işinin başına döndüğünde benim için hazırlanan tabağın başına oturdum

Elindeki tavadan yumurtaları tabağıma koyarken "Bu gün neler yapıcaksın bakalım." ayağa kalkıp kendime çay doldurmaya gittim "Çok eğelenceli bir gün beni bekliyor. Okul sonrası etüt ardından dershane." yapmacık bir gülümseme belirdi dudaklarımdan "Bayılırsın anlıyacağın." gözlerimi devirdim sadece.

Güldü bu halime "Ekim, hayatım. Sen istedin bu tempoyu bana kalsa güzel bir üniversite kazanmana bile gerek yok."

Haklıydı. Babam da annem de benden beklentileri yoktu. Başarı takıntısı olan pisikopat ebeveyinler değillerdi. Onlar için en önemlisi düzgün bir insan olmamdı.

Çay bardağımı doldurduktan sonra anneme döndüm "Biliyorum şaka yaptım zaten ben çok memnunum. Derece yaptığımda 'kızımla gurur duyuyorum' diyerek gezersin artık." aslında içten içe annem ve babama büyük bir gurur yaşatma isteğim vardı. Kimsye söyleyemesemde.

Yüzü garip bir hal aldı "Canım, sen hedefleri olmayan bir insan olsan da ben senden gurur duyarım ki." yüzü yumuşamıştı "Yeterki değerlerimize sahip çıkıp ahlaklı bir insan ol."

Daha fazla konuyu uzatmamak için onaylar bir sesle gülümsedim. Tabağımı bitirdiğimde gecikmemek için evden çıkmıştım.

Okula vardığımda istemesemde ayaklarım sınıfa gitti. Sırama geçip çantanmdan test kitabımı çıkardım ders başlamadan bir kaç soru çözsem fena olmazdı. İlk testi bitirdikten sonra süreyle yarışıyormuş gibi ikinci teste geçtim. Bütm odağımı vererek çözmeye devam ettim.

"Of cidden çok ineksin ya Ekim." önümde duran Nil'in sesi kafamı kaldırıp ona bakmamı sağladı. İçimden sabır nidaları geçiyordu "Senin gibi baba parası yemek istemediğim için kendi ayakları üstünde duran bir kız olmak için inek olmaya çok razıyım biliyor musun?" cevabını beklemeden testimi çözmek amacıyla elime kalemimi aldım.

Sorunun altını çizerken yine ve yine o iğneleyici sesi susmadı "En azından derece yapamadığım için intihar etmiyorum." kurduğu cümle beynimde yankılandı. Dediği şeyi hazmetmeye çalıştım. İdrak edemedim ilk başta. Ölen abimden bahsediyordu.

Ayağa kalktım üstüne yürüdüm "İnsanların başına gelen korkunç travmaları onlar için silah gibi kullanan bir zavallısın Nil." ağlama duygumu içime atmaya çalıştım "Umarım bir gün böyle bir şeyle sınanmassın." adımlarımı hızlandırıp sınıftan çıktım.

Yaşıtlarımın bu kadar acımasız olmasından nefret ediyordum. Hiç bir kötülüğümün dokunmadığı bir insan, canımı yakmak için uğraşıyordu.

Koridorda ilk gördüğüm koltuğa oturdum. Başımı öne eğerek gözlerimden akan yaşlarımı gizlemeye çalıştım. Biri ağladığımı fark etmesin diye sessizce ağlamaya çalışıyordum. Burnumu bile çekmek zor geliyordu. Zil çaldı, gözlerimden akan yaşları sildim. Hiç bir şey olmamış gibi, asla etkilenmemişim gibi ayağa kalktım. Güçlü kız imajımı asla bırakamazdım. Maskemi düşürdüğümde olucaklardan korkuyordum. Dik duruşumu düzlettim ve sınıfa giridim.