Entre Nosotros |Ferran Torres

1.

Nie planowałam tego dnia nic szczególnego.Miałam tylko jedno zadanie zrobić niespodziankę pewnemu osobnikowi.
Jak zwykle moje życie miało na ten temat zupełnie inne zdanie.
Szłam przez boisko treningowe, przeglądając coś w telefonie, kiedy nagle ktoś gwałtownie we mnie wszedł.

Telefon prawie wypadł mi z ręki.

— Kurwa, uważaj! — syknęłam, podnosząc wzrok.

— To ty we mnie wlazłaś — odpowiedział chłopak z irytacją.

Spojrzałam na niego morderczym wzrokiem.

— Naucz się, kurwa, najpierw chodzić, potem pogadamy.

— A ty, dziewczynko, naucz się kultury.

Spojrzałam na niego z niedowierzaniem.

— Panie mądralo, zacznij, kurwa, od siebie, a potem pogadamy, suko jebana.

Pablo aż uniósł brwi.

— Co ty właśnie powiedziałaś?

— Dobrze słyszałeś.

— Ty jesteś jakaś pojebana.

— A ty jesteś jakiś głuchy. Mamy remis dziadku.

Wtedy zza jego pleców dobiegł znajomy głos:

— Pablo, co tu się, do cholery, dzieje?-Usłyszłam znajomy mi głos

I wtedy go zobaczyłam.Hector.

-Jakaś zjebana fanka tu wpadła weź kurwa-Dodał Pablo.

-Pierdolne ci z ręką na sercu mały fiucie.-wymamrotałam.

-Niech Pani opuś..Valeria!?-Hector mnie przytulił-Co tu tu do cholery robisz!? Nie wierzę

-Niespodzianka Fort-przytuliłam bruneta.

-To jest Pablo.Pablo To Valeria. Widzę że wymieniliście kilka zdań.-dodał Hector spoglądając na nas.-Chodź do szatni-Powiedział Hector i zaczął mnie tam prowadzić.

Gavi szedł tuż obok, a jego morderczy wzrok dosłownie wypalał dziurę w moim karku. Widok porywczego nastolatka, który wyraźnie nie nawykł do tego, że ktoś nie pada przed nim na kolana, sprawiał mi czystą satysfakcję.

— Poczekaj przed szatnią, szczylu — rzucił Pablo z cwaniackim, prowokującym uśmieszkiem, otwierając drzwi. — Bo jeszcze zobaczysz nas nagich i z wrażenia zemdlejesz.

Przewróciłam oczami i posłałam mu tak bezczelne spojrzenie, że na moment zastygł w miejscu.

— Pomarzyć byś mógł, żebym w ogóle chciała na ciebie patrzeć, Gavi. Szkoda mi wzroku na małe ego w za dużych spodenkach.

W tym samym momencie z wnętrza wyłonił się Yamal z ręcznikiem przewieszonym przez ramię. Spojrzał najpierw na mnie, potem na zszokowanego Pabla, aż w końcu wzrokiem odnalazł Forta. Na jego twarzy natychmiast wykwitł szeroki, łobuzerski uśmiech.

— Héctor, co to za laska? Twoja nowa dziewczyna? — zawołał Lamine, zacierając dłonie z wyraźnym rozbawieniem.

— Błagam cię, Yamal, ona by go zjadła na śniadanie — prychnął Pablo, choć kącik jego ust uciekł delikatnie do góry. — To po prostu kolejna wariatka, którą Fort gdzieś po drodze zgarnął.

Héctor tylko parsknął głośnym śmiechem, pewnie obejmując mnie ramieniem i puszczając do Lamine'a oko.

— To Valeria, moja przyjaciółka z dzieciństwa. I uwierz mi, Lamine, lepiej z nią nie zadzierać, bo w pięć minut ustawia do pionu cały pierwszy skład.
— Szybko się ogarnę i lecimy do mnie, młodziaku — rzucił Hector z uśmiechem, opierając dłoń na drzwiach szatni. — Resztę przecież znasz.