1. BÖLÜM

0 0 0
                                        

Selam aşklarım bugün size kendi hayatimdan biraz kesitler anlaticam sadece isimler farklı ve yillar geçtiği için biraz farkli yazmış ola bilirim oy vermeyi unutmayın öptüm
🌸🌸🌸


1 Aralık 2022

Bugün okulda nedense çok dağınıktım. Sınıfta tarih dersi vardı ve herkes sınava çalışıyordu. Benim tarihim iyi olduğu için derse zaten hazırdım. O yüzden sınıfın kapısının önünde öylesine durup koridoru izliyordum.

Ta ki sınıf arkadaşımın telaşlı sesiyle irkilene kadar.

"Eda! Abin koridorda biriyle kavga ediyor!"

Bir an ne dediğini anlamadım.

"Ne?"

Sonra hiç düşünmeden koridora çıktım.

Gittiğimde gördüğüm manzara karşısında resmen şoka uğradım. Abim gerçekten biriyle tartışıyordu. Ama karşısındaki çocuğu hayatımda daha önce hiç görmemiştim.

İkisi de birbirlerine bağırıyordu. Ne konuştuklarını tam olarak anlayamıyordum. Birkaç adım uzakta öylece kalakaldım.

Araya girsem abim bana çok kızardı.

Ama hiçbir şey yapmadan durmak da içime sinmiyordu.

Sonunda hiçbir şey yapamadım.

Sadece izledim.

Bir süre sonra öğretmenler geldi ve ikisini ayırdı. Abimi ve o çocuğu müdürün odasına götürmeye başladılar.

Ben de olduğum yerde kalmıştım.

Tam o sırada çocuk giderken başını çevirdi.

Ve göz göze geldik.

Gözleri kızarmıştı. Sanki biraz önce ağlamış gibiydi.

Ama beni asıl etkileyen şey gözleri değildi.

Bana bakışıydı.

Birkaç saniye boyunca birbirimize baktık.

Sonra başını çevirip yürümeye devam etti.

Ben ise hâlâ olduğum yerdeydim.

Nedenini bilmiyordum ama kalbim çok hızlı atıyordu.

O çocuğu daha önce hiç görmemiştim.

Peki neden o bakış aklımdan çıkmıyordu?

Tarih dersine geri döndüğümde öğretmen anlatmaya devam ediyordu. Herkes kitabına bakıyordu ama benim aklım hâlâ koridordaydı.

Ne zaman gözlerimi kapatsam onun yüzünü görüyordum.

Kızarmış gözlerini...

Ve o bakışını...

"Eda?"

Öğretmenin sesiyle kendime geldim.

"Efendim?"

"İyi misin?"

"Evet, iyiyim."

Ama aslında hiç de iyi değildim.

Akşam eve geldiğimde aklımdaki tek şey hâlâ o çocuktu.

Sonunda abime dayanamayarak sordum.

"Abi, bugün kavga ettiğin çocuk kimdi?"

Abim bir süre sustu.

Sonra cevap verdi.

"Ahmet."

"Ahmet mi?" dedim şaşkınlıkla.

"Evet, Ahmet."

"Tanıyor musun?"

"Hayır. Ben de ilk defa bugün gördüm."

Ahmet...

İsmini ilk kez o zaman öğrenmiştim.

Daha sonra anneme olanları ballandıra ballandıra anlattım. Sonra babama da abimin nasıl tartıştığını uzun uzun anlattım. Tabii ikisi de abime kızdı.

Ama benim aklım hâlâ başka yerdeydi.

Ahmet'te.

O gece yatağıma uzandım ve gözlerimi kapattım.

Yine o yüz geldi aklıma.

O kızarmış gözler...

O bakış...

İçimde ne olduğunu ben de bilmiyordum.

Sadece çok garip bir his vardı.

Ve ben henüz bilmiyordum...

1 Aralık 2022'nin hayatımda neleri değiştireceğini.

benim hayatım Historias para obsesionarse. Descúbrelo ahora