"Fino, anak, pakuha nga ako ng walis sa labas," utos ni Fely habang naglilinis ng kanilang bahay.
"Mamaya na po, Inay!" sagot ni Fino. Abala siya sa paglalaro sa kaniyang cellphone.
"Fino, anak, pakuha na muna saglit ng walis."
"Saglit lang po, Inay. Naglalaro po kasi ako. Hindi po ako puwedeng huminto. Tatapusin ko lang po itong level ko!"
Napabuntong-hininga si Fely. Sa pagod at inis, hindi niya napigilang mapagsalitaan ang anak.
"Itigil mo nga muna 'yang paglalaro mo, Fino! Ang tamad-tamad mo na! Kung hindi mo ititigil 'yan, babawiin ko na lang ang cellphone mo at ako na lang ang kukuha ng walis!"
Napailing si Fino.
"Sige na nga po."
Tumayo siya at lumabas. Tumingin siya sa paligid, ngunit hindi niya makita ang walis.
"Wala rito, Inay!"
"Nandiyan lang iyon. Hanapin mo nang mabuti," sagot ni Fely.
Nainis si Fino. Sa halip na maghanap muli, palihim siyang nagtungo sa bukid.
"Hay, sa wakas! Wala nang istorbo," bulong niya habang muling naglalaro sa kaniyang cellphone.
Maya-maya, may narinig siyang munting tinig.
"Tulong! Tulungan ninyo ako!"
Napabalikwas si Fino.
"Sino 'yan?"
"Fino, nandito ako. Tulungan mo ako."
Lumingon siya. Sa kaniyang pagkagulat, isang pinya ang nakita niyang nakatanim sa bukid.
Isang nagsasalitang pinya!
"Fino..."
"Sino ka?" tanong niya.
"Huwag kang matakot. Ako si Pinang. Dati akong tao."
Dahan-dahang lumapit si Fino.
"Bakit ka naging pinya?"
"Dahil sa isang pagkakamali."
Ikinuwento ni Pinang ang kaniyang nakaraan. Tulad ni Fino, ayaw rin niyang tumulong sa mga gawaing-bahay. Nang magkasakit ang kaniyang ina, hindi niya ito naalagaan nang maayos.
"Tinuruan ako ni Inay na magluto ng lugaw," sabi ni Pinang. "Pero nasunog ko lang."
Napatawa si Fino.
"May pinapahanap din sa akin si Inay noon. Sandok iyon, pero hindi ko makita. Dahil sa paulit-ulit kong pagtatanong, nagalit siya at nakapagsalita ng masasakit na salita. Nasabi niyang sana'y magkaroon ako ng maraming mata upang makita ko ang lahat ng bagay."
"Hindi naman siguro niya talaga ibig sabihin iyon."
"Siguro. Pero dumating ang isang engkantado at natupad ang kaniyang nasabi."
Tahimik si Fino.
"Makakabalik ka pa ba sa pagiging tao?"
"Hindi ko alam. Pero ang sabi ng engkantado, may paraan."
Biglang narinig ni Fino ang pagtawag ng kaniyang ina.
"Fino! Anak!"
"Pinang, kailangan ko nang umuwi."
"Sandali! Maaari mo ba akong tulungang makaalis sa pagkakatanim ko rito?"
Hindi man alam ni Fino kung bakit, ginawa niya ang hiling ng kaniyang bagong kaibigan. Hinawakan niya ang katawan ng pinya at buong lakas itong hinila.
