Elma Şekeri

0.1

Başlangıç Tarihi. →

Keyifli Okumalar.

Aşk Lazım - Gökhan Türkmen

| Lalin & Altay |

"Bu kim Lalin?" Telefonumu uzatıp ekrandaki kişiyi bana gösterince gözlerimi devirdim. Cevap bekliyordu biliyordum ancak cevap vermeye hiç niyetim yoktu. İstemiyordum cevap vermek. Çünkü ekrandaki kişi sevgilimdi!

"Senin sevgilin mi var?" Diye sorduğunda ağzım açık ona baktım. Varsa ne olmuştu ki? Kararlar benim değil miydi? "Anne ben 17 yaşındayım farkında mısın sen? Kendi kararlarımı kendim verebilirim," dediğimde telefonu yüzüme salladı. "Sevgilin mi, değil mi Lalin?"

"Sevgilim anne, sevgilim. Noldu bunu duyunca için rahat etti mi?" dedi ve telefonu kendine çevirdi. Profiline tıklaması muhtemeldi. Yakınlaştırıp baktı, birde bana baktı. Dudak büzdü.

"Etkileyici bir çocuk ancak Lalin, üzer bu seni. Demedi deme," dedi ve telefonu koltuğa attı. O telefon düşse ne olurdu haberi var mıydı?

Ofladım ve telefonu aldım, of kelimesini duyunca "Anneye oflanmaz Lalin!" dedi ve mutfağa girdi. Yemek yapacaktı herhalde.

Kimseye birşey demeden evden çıkmıştım. Kafa dağıtmam gereken en önemli şeydi. Annemin kelimeleri aklımı kurcalamamış değildi. Üzer bu seni derken?

Buğra mı beni üzecekti? Bana her defasında aşkla bakan çocuk? Bana deli gibi aşık olan adam?

O mu beni üzecekti?

Buğra beni asla üzmezdi. Ne istesem alır çocuk gibi triplensem de triplerimi çekerdi, bazen dalıp gitmiyor değildi. İçli içli birşeyler düşündüğünde yanağına öpücük kondurup ne düşünüyorsun sevgilim derdim her defasında. Ancak hiçbir cevap alamazdım.

Kalbim onun yanında çok hızlı atıyordu, seviyordum işte. Onunla vakit geçirdiğimde mutluydum.

Telefona bildirim düşünce açık ekrana baktım. Son anda kulaklığımı almıştım iyi ki. Birileri arıyordu yine. Ama bilinmeyen numaraydı. Ve alışmıştım.

Her ay arayan bilinmeyen numara vardı, her defasında da oyun oynuyormuş gibi numara değiştirir ve ben Alo dediğim an kapatırdı.

Peki ya neden?

Kablosuz kulaklığımı bağlamak için Bluetooth'u açtım. Bağlandığında telefonun ısrarla üçüncü çalışınca açtım.

"Bakın her kimseniz komik değil, bu yaptığınız sadece korkmama sebep oluyor. Kimsiniz?" dediğim anda telefon yüzüme kapanmıştı. Sanki birisi benim sesimi duymak için arıyordu.

Bu kimse hiç hoş değildi. Polise gittiğimde numaranın aradıktan sonra direkt iptal edildiğini söylüyorlardı. Bu yüzden kim olduğunu bir türlü anlayamıyordum.

İlk başta tanıdıklarımdan birinin olduğunu düşünmüştüm ancak hiçbiri değildi. Kim beni niye rahatsız etsindi ki? Bir sebebi olmalıydı. Arayan numarayı tekrar aramıştım ancak beş defa çalmasına rağmen açmamıştı.

Bir kez daha aradım, bir kez daha. Hiçbirinde açılmadı o telefon.

Umarım bu bir kamera şakası değildir.

Oyun parkına geldiğimde kulaklığımdan bir şarkı seçtim. Karşımdaki kağıt helva satan amcanın çocuğun birine elma şekeri uzatması gülümsememe yetti. Elma şekeri...

Anılar canlandı gözümde, yine ve yine.

Babam bana, "Elma Şekeri almaya gidiyorum ben sana." deyip son adımını atmıştı evimizden. Elma Şekerinden o günden beri nefret eder olmuştum.