KARAR - hilzey & arfe

Tatilin son günü - intro

Hilal, Arda'nı kapısını hızla açıp yatağına oturdu. Arda isyan için ağzını açamadan önce Hilal konuşmuştu bile.

"Ee, naber? Heyecanlı mıyız?"

Arda göz devirdi. "Ne demezsin. Sınavlarla ve derslerle boğuşmaya başlamaya son bir gün, ne kadar heyecan verici."

Sonunda, gözlerini yere doğru çevirdi.

"Gerçi evde durmaktan bi türlü iyi olabilir."

Hilal ise hafifçe koluna yumruk attı.

"Tabiki daha iyi olacak, arkadaş edinirsin. Ben sana diyeyim, çok eğlenceli olacak. Benim ilk senem biraz zorlayıcıydı ama birkaç haftaya alışır, açılırsın. Dersleri de çok dert etme, hocaların gözüne girdiğin sürece farketmez."

Arda kafasını salladı. "Umarım iyi geçer."

"Sen ablana güven bak. Bi' sıkıntı olursa gelirsin yanıma, seneye de kendi başının çaresine bak." Hilal göz kırptı ve Arda'nın saçlarını dağıttı, Arda'dan cevap alamayınca kapıyı açık bırakıp çıktı.

"Abla ya!" Arda ofladı.

"Kalk kendin kapat!"

Hilal odasına girip kapıyı kapattı, kendi kendine düşündü.

"Son bir sene. Üniversiteye başlayıp kurtulacaksın bu evden. Arda... ona da bir çözüm buluruz."

O sırada mutfaktan bir ses geldi. "Hilal!"

İsminin seslenilmesiyle ayağa kalktı ve  mutfağa doğru yürüdü. Annesi, bulaşıkların başında kollarını beline koymuş bekliyordu.

"Bu ne Hilal? Ben giderken sana şunları yıka yerleştir demedim mi? Hadi, senin aptallığına alışığız da, o kardeşin ne yapmış ha?"

"Anne hem ütü hem süpürme falan derken aklımdan g-"

"Bahane sunma bana!" Annesi durdu, ve tekrar seslendi  "Arda!"

"efendim anne?" Arda odasından çıkıp geldi.

"Oğlum şu ablan yapmamış sen n'aptın tüm gün bi bulaşık yıkamadınız ya? biz sizi bu evde yatın için diye mi büyütüyoruz?"

Arda bulaşıklara baktı. "Anne bana onu yapmamı söylemediğin için yapmamıştım ama.."

"İlla söylemem mi gerek Arda! gerçekten hiç bir işe yaramıyorsunuz ya."

Annesinin söylemesi ile Arda bulaşıklara yöneldi, Annesi ise kolundan tutup ittirdi.

"Söyleyince yaparsın tabi!"

"Anne bağırma çocuğa, ben yapmayı unuttum niye ona böyle davranıyorsun ya?"

Annesi kollarını bağladı "Vay, vay, Hilal hanım karşı gelmeyi de öğrenmiş. Bravo sana. O zaman sana öyle davranayım?" elini kaldırdı, Arda ise annesinin kolunu havada tuttu.

"Arda. Kaybol şurdan."

Arda bi' ablasına, bi annesine baktı.

Hilal de Arda'yı çekti. "Git."

Hilalin de onayından sonra Arda hızlıca odasına gitti. Odadan bağrışma seslerini duyabiliyordu. Birkaç dakika sonra yandan odasına ağlayarak giden ablasını ve arkasından küfürler saydıran annesini duydu.

"Ne zaman bitecek bunlar..."

Arda sonunda bacaklarını göğsüne doğru çekti ve kulaklıklarını taktı...