Silnik, Który Znowu Bije

Prolog

- No dobrze, niech Ci już będzie, ale wiedz, że idę na to bardzo niechętnie.
Pamiętam, że było znakomicie. Och, jaka byłam głupia.

Jechaliśmy szybko. Za szybko, ale po co się martwić, skoro była noc i prawie nikt nie jeździł? No właśnie. Prawie nikt.

- Eric, zwolnij. Eric! - Nie słyszał mnie. Właśnie wjechaliśmy na most.
Wystraszyłam się, bo zobaczyłam szybko jadące auto. Moja głowa podpowiadała mi, że to się nie skończy dobrze.

Jaka szkoda że się nie myliła.

Nagle poczułam ogromny ból. Krzyknęłam tak mocno, że zdarłam sobie gardło. W odpowiedzi również usłyszałam krzyk.

Należący do Erica.

Nie wiedziałam, co się dzieje. Słyszałam krzyki ludzi. Ktoś kucnął przy mnie i pytał, jak się czuję.
Koszmarnie. Odpowiedziałam sobie w głowie.

Nie mogłam nic powiedzieć. Nagle cały świat zaczął wirować. Jak wcześniej towarzyszył mi okropny ból brzucha i głowy, tak teraz nie czułam nic. Nic a nic.

Słyszałam urywki rozmów i syreny, ale wtedy straciłam kontakt ze światem.

Ktoś mną poruszał. Bolała mnie głowa.
Bolało mnie wszystko.
- Słyszysz? Halo. Nie zamykaj oczu. - Próbowałam nie zamykać, ale uczucie zmęczenia wygrało.

Zamknęłam oczy.