Umut Serisi-KAN-

1.BÖLÜM

Hello canlarıııımmmm nasılsınızz? Ben aşır heyecanlıyım. 2. kitabın ilk bölümüyle karşınızdayım. Yorumlarınızı çok merak ediyorum. Şimdiden iyi okumalar diliyorummm destek olursanız çok mutlu olurum;)

Instagram Hesabım: busbusun_kurgu_evreni

1.BÖLÜM

Onu tanımadım ilk başta ama gözleri...

Gözlerini gördüm. Ve Giray buradaydı. Gelmişti. Onu karşımda gördüm ama acım dinmedi. O bana iyi gelmedi. Asıl onu görünce canım yandı. Asıl onu görünce üzüldüm. Ona bir şey olacaktı.

Ve oda silah sesiyle yankı yaptı.

Gözlerim kocaman oldu. Ama o kurşun bana denk gelmişti. Ve canım çok acıyordu. Giray bana geldikçe acım katbekat artıyordu. Odada büyük bir curcuna olurken o beni kolları arasına aldı ve hırsla kolumdaki zinciri kırdı. Ve o an ağzımdan sadece onun adı döküldü.

"Giray?" Dizlerinin üzerine çaresizce oturup bağırıyordu. Ama sesi buğuluydu. Evet onu ben çağırmıştım. Evet ondan yardım istemiştim ama şimdi keşke gelmeseydi diyorum. Gözleri ise kan ağlıyordu. Sadece şunu duymuştum.

"Ölmek istemiyordun Lara. Lütfen benimle kal."

Giray'ın Anlatımıyla

"Lara hadi aç gözünü. Ambulans nerede kaldı!"

Lara beni ilk gördüğünde gözlerinde acıdan başka hiçbir şey yoktu. Şuan ise kendi kendine mücadele ediyordu ve dudağında tek duyduğum şey ismimdi. Ve beynimdeki acı dolu şarkı susmuyor canımı acıtıyordu.

Dudağında ismini duydum

Ellerinde bir güldüm soldum

İstiyorsa onun olsun

Bir gün için bir ömür

Ziyan oldu

Beni alsın yerlere vursun

Soğuyana kadar içi, beni yorsun

Kaçamam ki kokusundan

Ne olursa olsun

Dizinde son bulsun

Elini tuttum. Canı çok acıyor olmalı ki elimi sıkıyordu. Çok sıkıyordu. Ve yavaş yavaş sıkmayı bıraktı. Ölmek istemiyordu Lara. Ölmeyecekti. Gözleri git gide kapanıyordu. Deliye dönmüştüm. Kafamı ısrarla sallıyordum. "Hayır, hayır, hayır! Lara'm..." ellerini tutup yanağıma koydum. "...Güzelim. Lütfen dayan." Sedyeyi getirdiler. Yatırdıklarında hızla ambulansa ilerlediler. Askerlerden birini tuttum.

"O herifleri bana bulun!" dedim ve gittim. Gözümden bir damla yaş aktı. Elimin tersiyle silip arabaya bindim. Lara bu halimi görse hiç haz etmezdi. Hızla ambulansı takip ettim. Hastanenin önüne gelince acil ameliyata almışlardı. Duvara yaslandım. Ağlamamalıydım. O ölmeyecekti. Hiçbir şey olmayacaktı. Önceden de dediğim gibi. Onun beyaz tenine kırmızı hiç yakışmıyor. Çok kan aktı ve bu ona hiç yakışmadı. Ayağa kalkıp bir şeyim yok desin diye içimden bir sürü dua ettim. Ama asla olmadı. Farkındaydım. Lara benimle tanıştı tanışalı acı çekiyordu. Benim başıma gelen olaylar ise azalmıştı. Çünkü zaaflarımdan en ulaşılabilir Lara'ydı. Planlarının hepsini tahmin ediyordum. Annem ve Ayla'ya ulaşamıyorlardı, yıkmak için Lara'yı kullanıyorlardı.  O yüzden Özkan'ı da dahil ettiler. Peki bu durumda ben ne yaptım? Lara zordayken ben ne yaptım? Kendi acılarımı susturdum. Başkan'a göz yumdum. Sustum. Ve bu yüzden Lara'ya geç kaldım. Allah kahretsin ki yetişemedim.