ATEŞOĞLU

Toprak gözlü Leyla

Eğer burda biri varsa öncelikle "Merhaba"
Bu ilk denemem ne olur ne olmaz bilmiyorum kafamda dönüp duran hikayeyi neden yazmıyorum dedim ve başladım. Kendime not: " Kimse okumasa bile sen okursun Tuğçe hadi kızım dök içini."

Uçaktan iner inmez inanılmaz bir sıcak bütün vücudumu ele geçirdi çok sertti Hakkari adı gibi her şeyiyle sertti.. Beni doğurtan ve öldüren o şehir şimdi de büyütmem için yardımcı olacaktı. İçimdeki heyecan,özlem,kaygı ne varsa gün yüzüne çıkmaya tahmin ettiğimden daha önce başladı evet tam uçaktan indiğim an. Şaşırdım mı hayır çünkü kaygı benim gerçekten göbek adımdı.

Telefonu elime alıp biriciğimi aradım çaldı hatta çaldı mı hatırlamıyorum bile o saniye açıldı her zamanki gibi.

"Leylam." sesi kulaklarıma dolduğu an kirpiklerim titredi.

"Babam."dedim dolu dolu babam canımın canı babam.

"Emret."sesi geldi sonra tüm karizmatikliğiyle

Ufak bir kıkırdama çıktı ağzımdan süzüm süzüm süzültecek bir kıkırmadayla saçlarımla oynamaya başladım hemen.

"İndim ben geçiyorum Asaf'ımın yanına." dedim.

"Asaf'ım deme şuna." homurdanmasını bitirmesini beklemeden "Öpüyorum en çok seni seviyorum." eşliğinde kapattım telefonu. Ve diğer hesap merkezine geçtim hemen Ali abime tıkladım çaldı çaldı

"Abisi."

"Abim indim Asaf'ımın yanına geçiyorum."

"Asaf'ım deme şuna." homurdanmasını bitirmeden "öpüyorum en çok seni seviyorum" eşliğinde yine kapattım telefonu.

Yüzümde kocaman gülümseme elimde valizim yürümeye başladım yeni hayatıma sonra onu gördüm ev kokulumu ellerini ceplerine koymuş yüzünde kocaman bir gülümseme bana bakıyor. Koştum hep yaptığım gibi kendimi bildim bileli hep ona koşardım ben bekletmezdi beni hemen açardı evimi bana usulca yerleştim evime en sevdiğim köşeme kokladım uzun uzun.

"Geldin." dedi. "Ne hoş geldin." daha da sıkı sarıldım tüm varlığıma " Asaf" dedim uzata uzata eridi gitti yine karşımda bayılıyordu böyle dememe ben de onun bu tepkisine,sonsuz bir döngüydü bu bizim aramızda her yaşta her yerde işe yarayan hiç bitmeyen bi döngü.

"Aradın mı eniştemi ?" diye sorguya başladı hemen.

"Aradım Asaf'ıma geldim dedim."

"Adam beni öldürsün mü istiyorsun kızım sen?" dedi ama keyiflendiği her halinden belliydi.

"Ama napayım Asaf'ımsın sen benim." dedim, burnumun ucunu sıktı.

"Yürü bakalım yer fıstığı gidiyoruz." dedi. Buna bile kızamayacak durumdaydım yalan yok çok özlemiştim sonra kızardım sonra istediğimi yapardım çünkü artık yanyanaydık her zamanki gibi.

Arabaya bindik kafamı camdan çıkarıp bütün sokaklara baktım her yer annemdi sanki her yer babamdı her yer Ali abimdi her yer Asafımdı. Hakkari hem evim hem beni evden atan o şehirdi. Annemle babam abim Asaf abim burda yaşıyormuş ben doğmadan önce annem burda öğrenmiş babam o zaman yüzbaşı babamın en büyük hayali bir kızı olmasıymış Arzu'suna benzeyen bir kız ilk çocuklarında olmamış bu babamın kopyası Ali abim doğmuş sonra yıllarca denemişler ama çocukları olmamış tam ümitleri bitmiş 10 yıl sonra ben hop düşmüşüm annemin rahmine.

Babam delirmiş kız olacağımı öğrendiğinde öyle bir beklemiş ki beni abimle birlikte sabırla aşkla.. Kavuşmuş kavuşmuş Arzu'suna benzeyen o kıza ama hayat Arzu'sunu almış ondan tam kavuştum dediğinde.Babamın peşinde olduğu adam babam görevdeyken kaçırmış annemle abimi dört gün tutulmuşlar bi yerde.
Abim korumuş canı pahasına annemle beni babam yok ben varım diye daha 10 yaşındayken başlamış koruyucu meleğim olmaya.Annem hem karnındakini hem yanındakini korumak için her şeyi yapmış dört gün boyunca her şeye katlanmış binbir umutla babamın onları bulmasını beklemiş umduğuda olmuş tabi babam bulmuş bizi timiyle gelmiş kurtarmaya.