Kendimden Eksilerek

Görünmezlik

"Sevildiğimi duymadığım zamanlarda hiç var olmamayı dilerim.Çünkü varlığımda yokluğumda birdir insanların gözünde.Ben sevilmem,ben özlenmem,ben kimsenin duasında yer almam."

Yine aynı düşünceler tıpkı bir elektrik akımı gibi dolaşıp duruyordu Miray'ın zihninde.Yine gözlerinde her an akmayı bekleyen yaşlar birikmiş,Emirhan'dan gelecek mesajı bekliyordu.Yine aynı titreme tüm vücudunu sarıyor,yine aynı köpek balkonun altında Aralık ayazına karşı var gücüyle havlıyordu.Sabah ezanına kadar beklemekten bitap düşmüş gözleri,isyan bayrağını kaldırmışçasına yavaş yavaş kapanıyordu ki telefona gelen bildirim sesi ile birden yerinden sıçradı Miray.

"-Sen nasıl istersen öyle olsun Miray. İyi geceler."

Zaten akmak için uygun zamanı bekleyen birikmiş gözyaşları bu mesajın yarattığı hayal kırıklığı ile usulca yerlerini terk ettiler.

"Artık tamamen bitti.Tamamen."diye içinden geçirdi Miray.

Aslında içinde bir yerde en doğru şeyin bu olduğunun farkındaydı.Emirhanla sıcak bir cumartesi gecesi tanışmıştı.Her zaman gittikleri kafede görmüştü onu.Siparişleri almak için yanına gelişi,ona baktığı zaman ki tatlı tebessümü...Bütün bunlar şimdi hiç yaşanmamışcasına uzaktaydı.Emirhanla ilişkisi her zaman toksikti.O kendi dünyasından kopamıyor,bu ilişkiyi benimseyemiyordu.Miray ise birini sevdiği ya da sevdiğini düşündüğü zaman tüm dünyasını,zamanını hiç düşünmeden ona adıyordu.Tüm bu vaziyetin tek bir sebebi vardı:Onay ihtiyacı.Bu uğurda kendini,bedenini,duygularını hiç düşünmeden feda edebilirdi. Bu yüzden çıktığı çocukların zalim,merhametli,akıllı ya da aptal olması umrunda olmazdı.Sabah ezanını duymasıyla, bu düşüncelerin farkında bile olmadan gözleri uykuya teslim olmuştu bile...

Gözlerini telefondan gelen arama sesiyle açmıştı.Nerdeyse öğlen olmuştu.Bulanık gözlerini hafifçe ovalayarak gelen aramanın kimden olduğunu anlamaya çalıştı.Arayan Kadirdi. En yakın erkek arkadaşı.

"Hele şükür açabildin ablacım.Nerelerdesin sen ya?" Kadir ondan bir yaş büyük olmasına rağmen aralarında ki bir espriden dolayı birbirlerine çoğunlukla abla-abi diye hitap ediyorlardı.

"Dün gece biraz geç uyumuştum."

"Hayırdır ne oldu?Normalde sen gece on iki demeden uyursun."

"Uzun hikaye kadir.Eğer bu akşam hala çıkalım diyorsanız görüşünce anlatırım."

"Demez olurmuyuz ablacım.Ondan aradım seni zaten.Sanada uygunsa yedi gibi çıkalım diyoruz."

"Tamamdır,orada olacağım."

Hattaki ses kesilince Miray bir süre boş gözlerle tavanı izledi.Aklından binbir çeşit düşünce geçiyordu ki annesinin odaya gelişiyle hızla düşüncelerinden sıyrıldı.

"Saat öğlen üç olmuş hala yatıyorsun sen nasıl bir kızsın Miray?Daha fazla oyalanmadan kalk akşam yemeği için yardım et hadi."

Sofraya oturdukları vakit annesi her zaman ki gibi formundaydı:

"Biliyorsun daha genceciksin. Bu yüzden yeme-içmene dikkat etmeni istiyorum.Kış geldiğinden beri kilo almışsın gibi gözüküyor."

Tabağındakileri çatalıyla didikleyen Miray bir süre bekledi:

"Haklısın anne daha fazla dikkat edeceğim."

Küçüklüğünden beri kendine annesine benzemeyeceğine dair söz verirdi.Annesi gibi otoriter,sinirli,başkasının bedeni üzerinde bile hakimiyet kurmaya çalışan bir kontrol manyağı olmayacağına dair sözler..Babası ise tam tersiydi..Oldukça sakin,pasif ama kendisini çok sevdiğinden emin olduğu bir adamdı.Yine de ona da kızdığı zamanlar oluyordu.Kendisini çok sevdiğinden emin olmasına rağmen annesine karşı kızını savunamıyordu,otoriteye boyun eğmek her zaman daha kolayına geliyordu...