Onunki Farklıydı

Tanıtım

"Ben ölmedim ki, yaşıyorum," dedi gözlerime bakarak.

"Neden mezar taşının üstünde ismim var?" Son sözlerinden sonra arkasını döndü.

"Seni çok seviyorum. Lütfen beni yeniden bırakma."

Ama yine bırakmıştı. Hayatta sahip olduğum iki insandan biri ölmüş, diğeri uzaktaydı.

Yerimden hıçkırıklarla kalkmıştım; yine aynı lanet rüyaydı. Neden hep o rüyayı görüyorum? Neden artık bu gerçekleri kabullenemiyorum? Nefes almak için tişörtümün yakasını genişletmeye çalıştım.

Duvardaki saate gözüm takılmıştı. Olamaz, hazırlanmak için sadece 10 dakikam var.

"Sen güçlüsün, Efnan." "Hadi kızım, şimdi... panik atak geçiremezsin."

Güçlü olmak zorundaydım; bunları tekrar tekrar kendime hatırlamak zorundaydım.

Sonunda kendime gelmeyi başararak biraz su içtim, banyoya gidip duş aldım ve işlerimi halledip çıktım.

Bugün önemli bir gündü; hayallerime yaklaşmama sadece yarım saat vardı.

Aynada kendime baktım. Lacivert takım elbisemi giydim, ayağıma siyah topuklu ayakkabımı geçirdim. Son olarak da saçlarımı açık bırakmayı düşünüyordum.

Öyle de yapmıştım. Çantamı kontrol ettikten sonra hızla evden çıktım.

Bugün ilk iş günümdü; artık resmî olarak bir avukat olacaktım. Allah'ım sana şükürler olsun, sonunda hayallerime kavuşabilecektim. Bana göre bu dünyada "Adalet" kelimesinin "A"sı bile yoktu ama en azından biraz olsun adalet sağlamak için bir şansım olacaktı.

Düşüncelerden sıyrılmama sebep olan şey, çağırdığım taksinin gelmesiydi. Hızla arabaya bindim, gideceğimiz büronun adresini verdim.

Kafamı cama yaslayarak yine düşüncelere dalmıştım. Okuduğum bir kitaptaki söz aklıma geldiğinde hafifçe gülümsedim:

"Kaybetmek yoktur hayatta; insan ya başarır ya da öğrenir... Ve unutma ki sen kazandığında bu hikâye biter."

Umarım bir defa olsun kazanırdım. Umarım kazanmadan bitmezdi. Kolay pes etmek lügatımda yoktu zaten; benim için her zaman ya hep ya hiçti.

***

"Hanım kızım, size sesleniyorum. Söylediğiniz adrese geldik."

Şu olur olmadık yerlerde düşüncelere dalmaktan vazgeçmeliydim.

"Üzgünüm, dalmışım."

Parayı uzattıktan sonra teşekkür edip taksiden indim.

Acaba bugün nasıl geçecekti?

O bunları düşünürken, hayatında aldığı en iyi kararın bu olduğunu biraz geç öğrenecekti ama buna sonuna kadar değecekti.

Sadece biraz sabırla beklemeliydi.

Ömrü boyunca ailesinden görmek istediği sevgiyi, ailesi olacağı birinden görecekti.

Dünyayı dışarıda bıraktıysak başlayalım🍀 .

İlk bölümü, daha doğrusu tanıtımı nasıl buldunuz?

Sizce Efnan'a ailesinin veremediği sevgiyi kim verecek?