Behind The Mask

Przygody czas start

Prolog

Aston - lat 14

Stoję w gabinecie Michaela.

Pomieszczenie nie jest duże. Na ścianach wiszą złote i platynowe płyty artystów, których nazwiska zna praktycznie cały świat. Jeszcze kilka miesięcy temu oglądałbym je z podziwem, nie wierząc, że kiedykolwiek znajdę się w takim miejscu.

Teraz stoję tutaj naprawdę.

Obok mnie są Hannah i Ethan.

Moi najlepsi przyjaciele.

Ludzie, z którymi spędziłem niezliczone godziny w garażu, pisząc teksty, komponując melodie i marząc o tym, że kiedyś ktoś nas usłyszy. Przeszliśmy razem przez nieudane przesłuchania, koncerty dla garstki osób i wieczory, podczas których jedyną nagrodą była zimna pizza i przekonanie, że nie możemy się poddać.

A dziś...

Dziś na biurku przed nami leży kontrakt.

Prawdziwy.

Z wytwórnią, o której jeszcze rok temu baliśmy się nawet pomyśleć.

Michael przesuwa dokumenty w naszą stronę i kładzie obok nich elegancki, czarny długopis.

Patrzę na niego dłużej, niż powinienem.

To tylko długopis.

A jednak wydaje się ważyć więcej niż cokolwiek, co kiedykolwiek trzymałem w dłoni.

Bo wiem, że jeden podpis może dać mi wszystko, o czym marzyłem.

I jednocześnie odebrać rzeczy, których nawet nie przyszło mi do głowy stracić.

Koncerty. Wyjazdy. Trasy. Ciągłe życie na walizkach.

Mniej czasu z rodziną.

Mniej czasu z przyjaciółmi.

Święta spędzone setki kilometrów od domu. Urodziny, na których może mnie zabraknąć. Chwile, których już nigdy nie odzyskam.

To była cena, o której nikt nie mówił głośno.

Czuję, jak lekko drżą mi palce.

Jeden podpis.

Kilka liter zapisanych na papierze.

Tak niewiele potrzeba, żeby całe życie zmieniło kierunek.

Odwracam głowę.

Hannah uśmiecha się nerwowo, choć widzę, że również próbuje ukryć stres. Ethan patrzy na dokument z taką powagą, jakiej dawno u niego nie widziałem.

Nikt z nas nic nie mówi.

Nie musi.

Każde z nas wie, że właśnie kończy się pewien rozdział.

I zaczyna następny.

W tamtej chwili byliśmy przekonani, że spełniamy największe marzenie naszego życia.

Nie wiedzieliśmy jeszcze, że za kilka lat nasze twarze będą ukryte za maskami, a nasze głosy rozpoznawalne na całym świecie.

Nie wiedzieliśmy, że nasze piosenki będą śpiewać tysiące ludzi.

Nie wiedzieliśmy też, ile łez będzie kosztowało nas to marzenie.

Bo świat, o którym śniliśmy przez tyle lat, okazał się jednocześnie najpiękniejszym... i najokrutniejszym miejscem, jakie mogliśmy sobie wyobrazić.

***************************************

Podobał wam się Prolog? Mam nadzieję, że tak bo już niedługo pierwszy rozdział! 💖