Hindi ko alam kung totoo ngang aswang ang lalaking iyon. Pero hanggang ngayon, kapag sumasapit ang alas-tres ng madaling-araw, wala ni isang taga-barangay ang naglalakas-loob na dumaan sa tapat ng bahay niya.
Ako si Thea. Lumaki ako sa probinsya, kaya hindi na bago sa akin ang mga kuwento tungkol sa mga aswang. Bata pa lang ako, paulit-ulit ko nang naririnig ang mga babala ng matatanda huwag lumabas kapag hatinggabi, maglagay ng asin sa mga bintana, at mag-ingat kapag biglang tumahimik ang mga aso.
Hindi ako naniwala.
Para sa akin, mga kuwento lang iyon para takutin ang mga bata.
Hanggang sa dumating ang gabing nagpabago sa lahat.
⸻
Napapalibutan ng matataas na puno ng niyog, santol, at kawayan ang bahay namin. Bago marating ang aming tahanan, kailangan mo munang dumaan sa ilang kabahayan at sa isang malawak na kapatagan. Kapag gabi na, halos wala nang ilaw sa paligid. Tanging liwanag ng buwan at huni ng mga kuliglig ang maririnig.
Isang gabi, tahimik kaming naghahapunan nila Mama at Papa.
Bigla...
KALABOG!
Napatingin kaming lahat sa kisame.
Parang may mabigat na bagay na bumagsak sa bubong.
"Hinog na santol lang 'yan," sabi ni Mama, pilit na ngumiti.
Tumango kami at ipinagpatuloy ang pagkain.
Ngunit ilang segundo lang ang lumipas...
KRRRKKK...
May narinig kaming kaluskos mula sa bandang kusina.
Hindi iyon tunog ng pusang naghahanap ng pagkain.
Hindi rin daga.
Parang...
May taong dahan-dahang naglalakad sa labas ng bahay.
Tumayo si Papa nang hindi umiimik. Dumiretso siya sa kusina at kinuha ang kanyang itak. Pagkatapos ay kumuha siya ng isang kutsilyo at paulit-ulit itong kiniskis sa sementadong sahig.
Kriiiik... Kriiiik... Kriiiik...
Nangingilabot akong napatingin sa kanya.
"Sabi ng matatanda," mahina niyang sabi, "ayaw raw ng aswang sa tunog na 'yan."
Hindi ko alam kung bakit, pero bigla akong kinabahan.
Mabilis akong kumuha ng asin at naglagay sa bawat bintana at pintuan. Sumunod kong dinurog ang ilang butil ng bawang at mahigpit itong hinawakan.
Tahimik kaming lahat.
Halos marinig ko na ang tibok ng puso ko.
Pagkaraan ng ilang sandali...
May narinig kaming kakaibang huni.
Hindi iyon tilaok ng ibon.
Hindi rin iyak ng pusa.
Isang tunog na tila may humahagikgik at umiiyak nang sabay.
Napalunok ako.
Kasunod noon ay mabibigat na yabag sa aming bakuran.
Isa...
Dalawa...
Tatlo...
Parang may umiikot sa paligid ng bahay.
Maya-maya, sunod-sunod na kalabog ang narinig namin.
May mga timba at paso na tila isa-isang ibinabato.
YOU ARE READING
KWENTONG KATATAKUTAN
HorrorHindi lahat ng bagay ay kayang ipaliwanag ng agham. Hindi rin lahat ng nakikita ng ating mga mata ay gawa lamang ng imahinasyon. Ang librong ito ay naglalaman ng iba't ibang maiikling kuwentong puno ng hiwaga, kababalaghan, at mga karanasang hanggan...
