Taniec wokół gwiazd

Prolog

  Minęły już dwa lata, a w moim sercu ten dzień wciąż jest żywy. W świetle gwiazd leżeliśmy razem na środku łąki, wpatrując się w nocne niebo. Powietrze stawało się coraz bardziej rześkie, a każdy powiew wiatru niósł ze sobą delikatny zapach kwiatów. Co chwile, ukradkiem spoglądałam na jego twarz. Czarne włosy opadały mu na czoło, niemal zakrywając oczy ciemne jak noc. Uwagę przyciągał też mały, prosty nos oraz jego i d e a l n e usta.
Nagle nasze spojrzenia się skrzyżowały. Czas zwolnił, a moje serce zaczęło bić szybciej. Byłam tylko ja, on i gwieździste niebo.

- Jak myślisz - przerwał cisze. - Czy kiedyś nadejdzie taki dzień, w którym wszystkie nasze problemy znikną? - zadał pytanie po czym odwrócił wzrok.

  Wiedziałam, co miał na myśli. Urodził się w bogatej rodzinie, więc rodzice mieli wobec niego wysokie oczekiwania. Powiedział mi kiedyś, że czasami ma ich cholernie dość. Nigdy nie powiedział mi nic więcej o sobie.
  Moja mama zmarła prawie trzy lata temu w wypadku, a po sobie zostawiła wielką pustkę i cierpienie. Pierwsze miesiące były dla mnie koszmarem. Mama była jedyną osobą, która rozumiała mnie bez słów. Ojciec gorzej zniósł stratę ukochanej. Zmienił się. Nie potrafił pogodzić się myślą, że został sam z całym tym życiowym syfem, więc zaczął pić. Każdy dzień wyglądała tak samo. Najczęściej to wcale się do mnie nie odzywał, czasami tylko się czegoś czepiał, a tak to zachowywał się jakby mnie wcale nie było.

- Nie wiem - odpowiedziałam szczerze. - Ale ... najważniejsze, że mamy siebie. - dodałam nieśmiało.
- Masz racje - powiedział. Nasze spojrzenia znowu się spotkały, a kąciki jego ust lekko się uniosły, choć w jego oczach krył się lekki, ledwo dostrzegalny smutek.

Chciałabym, żeby złapał mnie za rękę. Wiedziałam, że uważa mnie tylko za przyjaciółkę, jednak ja liczyłam na coś więcej.

A imię miał Noah.