Gurur

1.Bölüm

"Bazı insanlar kaderlerini kendi elleriyle yazar...Bazıları ise kaderlerinin çoktan yazıldığından habersiz yaşar."

İstanbul...

Milyonlarca insanın aynı gökyüzünün altında nefes aldığı, her köşesinde bambaşka hikâyelerin başladığı şehir...

Kimileri yeni bir hayata başlıyor, kimileri ise sahip olduklarını kaybediyordu.

Ama o gün...

Kimse yaklaşan fırtınanın farkında değildi.

Çünkü o fırtına...

Henüz kimsenin adını bilmediği genç bir kızın hayatına doğru sessizce yaklaşıyordu.

"Aden! Beni beklesene!"

Koridorun sonundan gelen sesle Aden arkasını döndü.

Yüzünde hafif bir tebessüm oluştu.

"Yine geç kaldın."

"Suç bende değil. Hoca tam çıkarken bir şey sordu."

Aden başını iki yana salladı.

"Buna da inanayım mı?"

İkisi birlikte üniversitenin bahçesine doğru yürümeye başladılar.

Güneş tam tepelerindeydi.

Öğrenciler çimlerde oturuyor, kimi ders çalışıyor, kimi kahkahalar atıyordu.

Aden ise bütün bunları sadece izliyordu.

Kalabalıkları severdi.

Ama onların içinde kaybolmayı değil...

Kendi yolunda yürümeyi severdi.

Çünkü küçüklüğünden beri tek bir hayali vardı.

Öğretmen olmak...

Bir sınıfa girip çocukların gözlerinin içindeki merakı görmek...

Onlara sadece ders değil...

Hayatı da öğretmek...

Bu hayal için yıllardır çalışıyordu.

Ve mezun olmasına sadece iki yıl kalmıştı.

Bilmiyordu...

O iki yılın sandığından çok daha uzun geçeceğini...

Akşam olduğunda evinin kapısını açtı.

"Anne, ben geldim."

Mutfaktan yayılan yemek kokusu bütün evi sarmıştı.

Annesi gülümseyerek mutfaktan çıktı.

"Tam zamanında geldin."

Babası her zamanki gibi salonda gazeteye göz atıyordu.

"Kızım, bugün nasıl geçti?"

"Güzeldi baba."

***
Hayatım boyunca hep tek bir şeye inandım.

İnsan, ne kadar büyük hayaller kurarsa kursun...

Eninde sonunda eve dönünce annesinin sesini duymak isterdi.

Belki bu yüzden ev bana hep huzuru hatırlatıyordu.

Kapıyı kapatıp çantamı koltuğun üzerine bıraktım.

"Anne..."

"Mutfaktayım kızım."

Sesini duyunca istemsizce gülümsedim.