The Midnight's Getting Loud | Midnight #1

Prolouge

Midnight has always been my favorite time of day. It's the only time when I truly feel the peace and quiet in my life. During the day, everything is so noisy-cars are everywhere, and I have school. So in the end, I barely get any time for myself, right?

Even when I'm at home, it's still chaotic. I can't concentrate. But at midnight, everyone is already asleep, and the world finally becomes quiet.

And if anyone is still awake, they're usually not making any noise-or maybe they're just like me, someone who's simply looking for a little peace and silence.

In short- gusto ko ng katahimikan. Sawang sawa na kasi ako sa ingay ng paligid.

Bata palang ako e ingay na ang kinalakihan ko.

Alam niyo kung bakit? Kasi siksikan kami sa maliit naming bahay. Hindi kami mayaman, at poor lang kami.

Kapag sinabi kong poor-as in poor! Isipin mo ba naman, 10 kaming tao sa iisang maliit na kubo?

Isang sipa mo lang ay sala na, kunting padyak mo lang ay kwarto na. Wala rin kaming kusina dahil hindi na kumasya sa maliit naming kubo.

Sabi nga ng mga classmate ko ay para kaming mga sardinas na nagsisiksikan sa lata. Sa sikip ba naman ng bahay namin.

Nagtatampo na nga ako sa pamilya ko dahil naiinggit ako sa ibang mga bata na nakakapaglaro, nakakakain ng mga pagkain na gusto nila, nakakagala, at higit sa lahat-naeenjoy ang childhood nila.

Hindi ko kasi naranasan iyon dahil kahit bata palang ako noon ay nag titinda na ako kasama ang mga kapatid ko. Kaya school, tinda at uwi nalang ang naging routine ko noon.

Lumaki na ngalang ako na ignorante sa lahat ng mga bagay. Maski kape na 3 in 1 ay ngayon lang ako nakatikim. When I'm already 18 years old at libre pa iyon ng kaibigan ko. Hindi na kasi namin magawang bumili ng mga luho noon dahil sa kunting kita naming magkakapatid. 3 kami at ako ang bunso.

Dalawang kilo ng bigas at isang bagoong nalang ang nabibili namin noon. Kaya kunting kunti talaga para makabili pa ng mga kung ano ano.

Hindi ko sila maintindihan kung bakit sa hirap ng buhay namin ay nagawa pang mag asawa ng mga nakatatanda kung mga kapatid at mag anak tapos ay sa maliit na bahay pa namin sila tumira?

Like, hell!? Hindi ba sila makapag isip ng tama!?

Ganon ang naging mindset nila hanggang sa naging sampo kami sa isang bahay.

At kung nagtataka kayo kung bakit kami ang nagtitinda instead of our parents, pwes, wala yan silang alam kasi alak at sugal lang ang alam nila. Kung hindi pa nga kami naghanap buhay noon ay wala kaming makakain e.

They're worst. Aanak anak nang madami, hindi naman kayang buhayin.

Naiisip ko na ngalang na sana ay hindi nalang ako magising kapag matutulog na ako.

And i want to live in my fantasy forever.

Until my midnights started getting loud.

Disclaimer;

This is a work of fiction, all the characters were made by the makulit na imagination ng isang author na maraming ideas sa utak pero may short term memory lost.

A.k.a Wildlyurxxx