BİR YANGININ ORTASINDA

Bölüm 1:KIVILCIM

Bazı yangınlar bir kibritle başlamaz.

Bazıları tek bir gecede,bir insanın bütün hayatını küle çevirir.
O gece her şey sıradandı.Mutfaktan yayılan en sevdiğim tarçın kokusu evin her yerine yayılmıştı.Annem her pazar yaptığı elmalı keki fırından yeni çıkarmıştı.Babam ise salondaki koltuğuna oturmuş, elindeki gazeteyi okumaya çalışırken bir yandan televizyondaki haberleri dinliyordu.

"Yine dalıp gittin." dedi annem gülümseyerek.

Babam gazetesini indirip anneme baktı.

"Senin yaptığın keki bekliyorum.Başka bir şey düşünemiyorum."

İkisi de gülmeye başladı.

Onları izlerken içimde tarif edemediğim bir huzur vardı.O an bu anların bir gün sadece hatıra olacağınını bilseydim saniyeleri bile izlemeye çalışırdım.

"Ne oldu?"diye sordu annem.

"Hiç...Sizi izliyorum."

Annem yanıma gelip saçımı okşadı.

"Ne kadar büyür sen büyü,sen bizim küçük kızımızsın"

Babam ayağa kalktı.

"Yarın erken kalkacaksın. hadi bakalım ,artık uyku vakti."

İsteksizce odama çıktım.

Penceremin önünde durup birkaç dakika gökyüzüne baktım. Yıldızlar her zamanki gibi sakindi. Şehrin ışıkları uzaktan parlıyordu.

Hiçbir şey olacakları haber vermiyordu.

💥

Gece yarısı burnuma ağır bir koku geldi.

Yanık...

Önce rüya gördüğümü sandım. Sonra öksürmeye başladım.

Gözlerimi açtığım anda odanın içine gri dumanlar dolduğunu gördüm.

Kalbim deli gibi atıyordu.

Kapıyı açar açmaz sıcak hava yüzüme çarptı.

Koridorun sonundaki merdivenden turuncu alevler yükseliyordu.

"Anne!"diye bağırdım.

"Baba!"

Alt kattan annemin sesi geldi.

"Çabuk dışarı çık!" Merdivenlere çıkmaya çalıştım ama alevler duvar gibi yükseldi.

Tam geri çekilecekken babam dumanın arasından bana ulaştı.

"Geri gelme!" diye bağırdı.

Korkuyorum çünkü annemle babamı burda bırakmak istemiyordum.

"Hayır sizi bırakamam burada."diye inat ettim.

Elimi tuttu.

Nefes almak gittikçe zorlaşıyordu.

Beni pencereye doğru sürükledi.

"Dışarı çık!"

"Ama siz?"

"Bizde geliyoruz."

Sesi kararlıydı ama gözlerine ilk defa korku görmüştüm.

Komşular çoktan bahçeye çıkmıştı.

Babam benim pencerenin dışına itti.

Dışarıdaki insanlar beni yakaladı.

Ayağa kalkar kalkmaz eve doğru koşmaya başladım.Babam gelicekti demi o beni bırakmaz kendi ağzıyla gelicem dedi bir kere.

O kızını bırakmazdı hem.

"Anne!"

"Babaa!"

Tam içeri girecekken biri beni tuttu. Kim olduğunu kargaşada görmedim ama benden sanırım biraz büyük yaşlarda erkek bir çocuktu.

"Olmaz!"dedi erkek çocuk.

"Bırak beni!"diye çırpındım ama bırakmadı.

Daha sıkı tuttu beni.

Çırpındım bağırdım ama içeriden kimse çıkmadı. Hani geleceklerdi çıkmadılar içeriden.Beni bırakamazlar ben onları çok özlerim. içim çıkarcasına ağladım ama hiçbir şey değişmedi. Ağlamam onları dışarı çıkartmadı.

Alevler büyüdü.

Camlar tek tek patladı.

Sonra ...

Koskoca ev, korkunç bir gürültüyle çöktü.

O an anladım.

Hayatım ikiye ayrılmıştı.

Yangından önce...

Ve yangından sonra.

Merhaba aşklar💙 İlk defa kitap yazmaya başladığım için hatam varsa affınıza sığınıyorum.kitap yazmak benim hayalimdi. Eğer güzel yazabildiysem ne mutlu bana 😘