bünye isterdi ki bir safe, soft kurgu atayım. yok yani ben buyum, huyum bu, kumaşım bu. 👏🏻;
haziran 2025;
Dışarıda bastıran yaz sıcağı, salonun içindeki gergin havayı daha da boğucu hale getiriyordu. Doğa, kollarını göğsünde kavuşturmuş, tam karşısında dikilen Emirhan'a bakarken öfkeden tir tir titriyordu. Kelimeler ağzından birer kurşun gibi döküldü.
"Başarısızlığının sebebi ben değilim, Emirhan. Kendi kulübünde yaşadığın her olumsuzluğu, her başarısızlığı eve taşıyıp faturasını bana kesmekten vazgeç artık! Beni de, daha küçücük olan çocuğumu da germeyi bırak!"
Emirhan işittiği sözlerin ağırlığıyla oturduğu koltuktan aniden fırladı. Yüzündeki kaslar gerilmiş, gözlerindeki hayal kırıklığı yerini hırçın bir öfkeye bırakmıştı. İki adımda Doğa'nın karşısına dikildi, "Oldu olacak ayrılalım de bir de istersen Doğa?"
Doğa'nın sabrı zaten pamuk ipliğine bağlıydı. Bu meydan okuma, içindeki tüm barajları yıktı. Gözlerini kırpmadan, sesinin tonunu hiç sakınmadan haykırdı.
"Ayrılalım lan! Ayrılalım o zaman!"
Emirhan duyduklarına inanamıyormuş gibi başını iki yana salladı. Sesi salonda yankılanırken, ellerini çaresizlikle havaya kaldırdı, "Doğa! Aklımla mı oynuyorsun sen? Delirdin mi iyice? Ne demek ayrılalım? Oğlumu benden ayırmaya, onu benden koparmaya mı karar verdin yani?"
Doğa, Emirhan'ın üzerine doğru attığı o adımla birlikte işaret parmağını ona doğru salladı. Sesindeki otoriter ve keskin ton odayı buz kestirdi. "Bana bağırma! Sakın bir daha sesini yükseltme!"
Tam o esnada, yan odadan yükselen ince ve acı bir bebek ağlaması aralarındaki o ağır sessizliği böldü. Doğa derin bir nefes alıp gözlerini devirdi. İçindeki öfke yerini bitkin bir bıkkınlığa bırakmıştı. Emirhan'ı omzundan sertçe iterek önünden çekilmesini sağladı ve koridora, oğlunun odasına doğru homurdanarak yöneldi. Kapı eşiğinden dönüp son bir kez arkasına baktı.
"Görüyorsun değil mi? Oğlumuzu bile huzursuz ediyorsun bu evde!"
Emirhan arkasından öfkeyle soluyarak birkaç adım attı, yumruklarını sıkmıştı, "Bak hâlâ beni suçluyorsun, hâlâ bağırmaya devam ediyorsun Doğa! Oğlumuzu huzursuz eden senin bu sinirin!"
"Senin varlığın sinir ediyor beni, burada olman sinirlerimi bozuyor!"
Emirhan, duyduğu bu ağır cümlenin yarattığı hayal kırıklığıyla donakaldı, gözlerinde saf bir kırgınlık belirdi ama sesindeki sertliği korumaya çalıştı. "Bu çocuğun babasıyım ben yalnız? Hatırlatırım. Beni kendi evimden, kendi oğlumdan sürgün edemezsin." Dedi.
Doğa odanın kapısını tamamen açıp içeri girmeden hemen önce durdu. Bu kez sesi alaycı ve yaralayıcıydı.
"Her kavgada bunu hatırlatmaktan, bunu bir lütuf gibi önüme koymaktan zevk alıyorsun değil mi? Sen kendin yalvarmadın mı bana gitmeyeyim diye? Ayrılmayalım diye bu evi tutup önüme anahtarları koyan sen değil miydin? Şimdi ben mi suçluyum, ben mi sığıntıyım bu evde?"
Cevap beklemeden içeri girdi Doğa. Beşiğe doğru yaklaştı, ağlamaktan yanakları kızarmış oğlunu incitmekten korkar gibi şefkatle ama aceleyle kucakladı. Göğsüne bastırıp odayı arşınlayarak yavaş hareketlerle sallamaya başladı.
Az önceki o hırçın kadından eser kalmamıştı, sesi bir anda anne şefkatiyle titredi... "Geldim aşkım, geldim bitanem... Anne burada, korkma..."
Emirhan ise kapının eşiğinde, loş ışığın altında durmuş, hayatının en çok sevdiği iki varlığın birbirine tutunuşunu bir yabancı gibi ve çaresizlikle, sessizce izliyordu.
Hoppla! Dieses Bild entspricht nicht unseren inhaltlichen Richtlinien. Um mit dem Veröffentlichen fortfahren zu können, entferne es bitte oder lade ein anderes Bild hoch.
Emirhan & Ege & Doğa (Topçu)
***
Ben sevdim bu üçlüyü, umarım siz de seversiniz 🩵🧿.
