Kainatın en korkunç senaryosu

Yenisin degil mi

Lisede insanlar seni tanıyınca garip bir şey oluyor. Bir süre sonra bakışlara alışıyorsun.

İlk zamanlar utanıyordum mesela. Koridordan geçerken insanların dönüp bakması, adımı bilmesi, yanımdan geçerken birbirine bir şeyler fısıldaması tuhaf hissettiriyordu. Ama sonra normal gelmeye başladı. Şimdi biri dönüp bakmayınca daha garip hissediyordum.

O sabah yine erken kalkıp hazirlanmaya basladim. Yurtta olmama ragmen canım ailem bana tek kisilik odayi çorladigi icin rahattim. Yatagimdan kalkip yastiklarimi duzelttim ve dolabimin onune gecip dusukbel bol, kahverengi kot pantolon ve ustume sadece siyah dantelden olusan bir basketbol formasi giyip siyah fularimi pantolonumun kenarina bagladim. Siyah, gotiksel, kahkullu ve dalgali saclarimi duzelttim ve siyah farla rimel surup sirt cantami alip odadan ciktim. Asagida beni bekleren bestiemi gördüm. Arda Soydoğan. Esmer çıtır kankamı görünce sarilip selamlastim ve okula dogru yurumeye basladik.

Arda
"Okula yeniler geliyo bugün."

Duru
"Ayy, yazik... Ama resim bolumune gelen yok."

Arda
"Zaten o bolumde bi sen kaldin. Kac kisi bolum degisti kızım, bi sen kaldin."

Duru
"Benim baska uzmanlik alanim yok. Sen sus. Hem dans ediyo, hem şarkı soyluyo bide gelmis bana akil veriyon. Bende sendeki yetenek olsa.. ohoo."

Arda
Gülerek sakayla karisik omzuma vurdu. Yana dogru sendeledim. (Some denge problems.)
"Sus ya. Sen edebiyatta, ingilizce de falan da iyisin."

Duru
"Yaa canim yaa.. Allah razı gelsin. Bide onlar da olmasaydi."

Bu sekilde boş boş sohbet ederek okula geldik. Resim binasi her zamanki gibi bostu. Bi kac kisi vardi. Arda'yla birlikte okula gittik ve sinifa dogru yuruduk. Klasik orta en arkadaki tek basima krallik kurdugum sırama oturmak icin sinifa girdigimde Yerimde birinin oturduğunu gordum ve ayaklarim oldugumyere çakılmış gibi kaldi. Agzim yavas yavas acilarak bakıyordum. Çünkü herkes benim o iki kisilik sirada tek basima krallık kurduğumu ve yanima kimseyi oturtmadigimi biliyordu. Arda'yi bile yanima oturtmamistim. O da cam kenarindaki en arka sirada tek oturuyordu. Arada birbirimizin yanina gecip ya da sira degistirip uyuyorduk veya bos yapiyorduk. Ama temelde o benim sıramdi. Arda nasil baktigimi fark etmis olucak ki kafamda hissettigim bir tokatla kendime geldim. Kafamin arkasini tutarak ona döndüm. Arda pic sırıtısı yapiyodu.

Arda
"Bakıyorum yeni bi sıra arkadasın var. Hmm?"
Arda'ya dik dik baktim ve göz devirip sıramda oturan cilli, bereli herife baktim. Kulakliklari takiliydi ve parmagiyla siraya belli belirsiz desenler yapıp dizini salliyordu. Okul degismenin zor bise olabilecegini tahmis ettigim icin saldirmamaya karak verdim. Soguk ve sessiz birine benziyordu zaten. Bana laf ebeligi yaparsa kovardim sıramdan. Yavaş yavaş sırama doğru yürürken the herif başını kaldirdi ve bana bakti. Yanina yani YERİME oturunca bana bakmaya devam etti. Sasirmis gibi bakmaya devam ettigini fark edince ne var der gibi bakarak basimi salladim.

The herif
"Niye yanima oturdun?"

Duru
"Anlamadim kar tanesi? Burasi benim mekan. Sen niye oturdun?"

Bana saskın saskın bakarken hafif sırıttıgini fark ettim.

The herif
"Yani genelde kimse orta en arkaya oturmaz."

Duru
"Biz de deriniz."

The herif
Bana sıkmam icin elini uzatti.
"Ben Umut Arda."

Duru
"Ben Duru. Ama genelde Drusko diyolar."

Umut
"Ben ne diyim?"

Duru
"Ne dersen de."