ÖLÜ EV

BAŞLANGIÇ / 1

Bazı evler vardır, uzaktan bakınca sadece eski görünür. Ama yaklaştıkça, o "eski" kelimesi yerini başka bir şeye bırakır.

Rahatsız edici bir şeye.

Sanki ev, seni fark etmiş gibi.

Sanki sen daha adını bile bilmeden o seni çoktan tanımış gibi.

🕯
Alara, her sabah yaptığı gibi okula gidiyordu. Mahalleye taşınalı nerdeyse 3 hafta çoktan geçmişti. Eski evini, eski mahallesini bazen çok özlüyordu ama babasının ev sahibiyle kavga etmesiyle, çocukluk anılarını geçirdiği mazi çoktan bitmişti.

Alara'nın anlatımı.

Okula gitmekten artık usanmıştım, her sabah erken kalkmak resmen işkence gibiydi. Hayır anlamıyorum bu okulu kim buldu?! Resmen bize işkence binası yapmışlar.

Bir kaç adım kalmıştı ki ta ki karşıdan bir rüzgar esip saçlarımı savurana kadar...

Yönümü o tarafa çevirdiğim de; kapıları çürümüş, pencereleri karanlıkla kaplanmış, ve bir o kadar eski ev'i görmemle afallamıştım.

İyi de ben bu evi neden 3 haftadır fark etmemiştim? Tam o sırada yanımdan yaşlı amca bana kısa ama bir o kadar tuhaf bir bakış attı. Ve daha sonra diğer insanlar da...

Niye herkes bir anda o evin karşısında durmama şaşırmış gibi bakıyordu?

Omzuma bir el dokunduğun de, yerimden sıçradım. Arkama döndüğüm de, yeni tanıştığımız ama kısa süreli tanıdığım leyla teyzeyi gördüm.

"Kızım? Sen gitmedin mi okula daha, ne işin var burada?" Dedi sorgulayan ses tonuyla.

"Gidiyordum da, bu ev-" dememe kalmadan sözümü kesti.

"Kızım bu evden uzak dur, Allah korusun başına bir şey gelir." Dediğin de, ne demek istediğini tam olarak anlamamıştım.

"Ama ben-" yine sözümü kesmişti. Artık biri beni dinleyebilir miydi?

"Sen dediğimi yap hadi, okuluna bakayım." Dedi ve beni ordan uzaklaştırdı. Neden bu sabah herkes bir tuhaf davranıyordu? Peki dercesine başımı sallamış ve yoluma devam etmiştim ki, son kez arkama dönüp baktığım da leyla teyze çoktan kaybolmuştu. 1 dakika da nereye kaybolmuştu bu kadın? içimi tarifsiz bir kötü his kaplarken, kafamı kaldırıp tekrar eve baktığım da, gördüğüm şeyle donakaldım.

Pencereden biri bana sırtmış şekilde beni izliyordu.

O an kafam da, tek bir cümle yankılandı.

Kaç.

Kaç.

Kaç.

Yönümü tekrar öne çevirip koşmaya başlamıştım.

🕯
Okula geldiğim de geç kalmış olacağım ki, hocadan bin ton azar işitmiştim. Ama aklım hala o evde ve insanların tuhaf bakışları en önemlisi leyla teyzenin dedikleri ve ortadan kaybolmasındaydı.

Daha büyüğü ise... o evden bana sırıtarak bakan kişideydi. Ben sabah ne yaşamıştım?

Zil çalmıştı fakat duymamış olacağım ki, melek omzuma dokunduğun da korkuyla yerimde sıçradım.

"Alara? İyi misin sen? Sabahtan beri bir durgunsun." Dedi Melek.

Tam söze girecekken, Ceylan ve Burak, kerem, hakan geldiler.

"Hadi ya, çıkmıyor muyuz dışarı?" Dedi Burak sızlanırken.

"Çıkıcaz da, alara da bir şeyler var." Dedi Melek.