Dilsiz Yara | Şerif Furtuna

1.bölüm | Ev

● Firuze KOÇARİ ● 38 yaş

● Şerif FURTUNA ● 40 yaş

•••

Taksi, Trabzon'un engebeli yollarında ilerliyordu.

Firuzeyi evime götürüyordu.

Yağmur damlaları cama çarpıyordu.

Gökyüzü ona ağlıyor gibiydi, o bile kendime ağlamayı bırakmışken.

Zamanın nasıl geçtiğini anlamamıştı ama oradaydı işte, 20 yıl önce gözyaşlarıyla arkasında bıraktığı evin önündeydi.

Adım atmaya gücü yoktu sanki. Donup kalmıştı ki arkasından gelen ses ile gerçekliğe döndü.

"Abam!"

Arkamsını döndüğü gibi sarılmıştı fadime Firuzeye.

"Fadime'm"

Çok özlemişti onu, kocaman olmuştu ama ablası büyüdüğünü görememişti.

"Aba niye haber vermiysun geldugini aldırırduk havaalanindan."

"Geldim işte ablam. Rahatsızlık vermeyeyim dedim kimseye.."

demesiyle Fadime'nin onu çekiştirmesi, eve sokması bir olmuştu..

"Uyh koçari ahalisi kalkun abam geldi!" Diye bagırdı.

Mutfaktan adil çıktı "Ne bagriniysun ula?" Dedi ve Firuzeyi gördü.

Firuze bir şey diyecek gibi oldu, belki özür dilemek, belki hesap sormak geldi içinden ama o bir şey diyemeden Adil çekti kendine onu.

"Abim..." dedi özlemle.

Tüm yükü sanki kalktı o an üzerinden. Bir damla yaş süzüldü yanağından.

"Ula nereden abim oluyorsun sen, yarım saat büyüksün benden!" dedi gülerek Firuze.

"Ula riv rivini bile özlemisum firuzem"

"Ben senin abilik taslamanı çok da özlememişim, Adil'cim."

Kapı açıldı sertçe önce gezep girdi içeri arkasından... Esme

20 YIL ÖNCE

"Esme hadi da agac oldim beklamaktan"

"Geldum firuze geldum." Koluna girdi hemen

"Ne diye o kadar durdin alt tarafi bizimlan yemege geliymusunuz diye soracasun" dedi Firuze merakla.

"Kiz nisaylan asiye küsmuş oni anlataydi ama bi görsan nasil kin dolu"

"Kız o nasi arkadaslıkmıs öyle esku arkadasin arkasindan atip tutulir mi?"

Dedi sasırarak o zamanlar arkadaslık baglarının her şeyden kuvvetli oldugunu düşünürdü.

"Yaniii. Mesela biz küssek.." demisti esme Firuze sözünü kesti hemen

"Tovbe de kiz. Olmaz bize bisey."

"Olmaz tabii kardesum." Dedi elini omzuna atıp.

Güle oynaya yürüdüler o yolu beraber.

ŞİMDİKİ ZAMAN

Gezep bağırdı, kulaklarını sağır etmek ister gibi. "Ula firuzee en sevdugum koçari gelmiş!" Diye

Sarıldı ona "sende benim en sevdigim gezepsin gezep" diyip kıkırdadı.

"Ula baska gezep mi vardur?"

"E yok işte ondan" diyip ayrılırken esme ile göz göze geldiler.

"Hoşgeldin." Dedi çekinerek.

Gözleri, özür dilerim der gibi bakıyordu ama Firuzede ne hesap soracak güç ne de affedecek yürek kalmıştı.

"Hoşbuldum." Dedi Firuze gözlerini kaçırarak.

Gözlerini kaçırmak en büyük silahıydı onun, yoksa tüm gardı yıkılıyor, bütün duyguları dışa vuruyordu.

Toparladı kendini. Adile döndü.

"Ee sır dediniz, çok mühim dediniz, geldim. Neymiş bu sır??"

Adil iç çekti "Esme hanim söylersa bileceguz ama yok söylemiy"

"Keyfumdan degil herhalde kocari" dedi esme sinirle.

Adilde sinirlendi sesini yükseltti. "Yanlışın var Esme Furtuna sen her şeyu keyfundan edersun. Şeruf itiylenda keyfundan kıydın ya nikah!"

Araya girdi Firuze. "Adil."

Ne olursa olsun yeri değildi. Şerif ve Esme'nin hesabını dinlemeye sabrı hiç yoktu.

"Neysa furtuna gelini sen konaga git kocan cikacak bugun ne de olsa" dedi Adil sertce.

"Çıkacak mı?" Dedi Firuze.

Ortam buz kesti. Herkes Firuzeye bakıyordu. En sonunda gezep yanıtladı onu.

"He çıkay."

●●●

Eğer güzel geri dönüşler alırsam bölümler uzun olacak.

O yüzden yorum bırakmayı unutmayın 🎈