Proeftijd - Flikken Maastricht

zondag, 20:24 uur

Het was een krankzinnige gedachte. Ondenkbaar en uitgesloten. Een wens van een man die de realiteit niet helder voor ogen had, die leefde in een droomwereld. De sprong was groot, te groot. Zij zouden nooit ongedeerd aan de andere kant aankomen.

Waarom kon Eva van Dongen zijn vraag dan niet uit haar hoofd zetten?

Even was ze zijn woorden vergeten. Enkele weken, misschien een maand, had ze haarzelf voorgehouden die nacht in de blokhut niet langer te herinneren. Weggestopt, weggedrukt. Dit was een leugen geweest, dat wist zij, een manier om haar eigen gevoelens te onderdrukken en de muur om haar hart niet te laten afbrokkelen.

Slechts zes woorden waren nodig geweest om de vraag die hij haar toen had gesteld terug te brengen in haar gedachten. Haastig gesproken in een kunstmatig verlichtte parkeergarage, slechts minuten verwijderd van een explosie die teveel mensen van hun leven zou hebben beroofd. Ze had niet kunnen antwoorden, niet alleen omdat hij haar daar de tijd niet voor gaf, maar omdat ze de woorden niet had kunnen vinden.

Toch wist ze wat haar antwoord zou zijn geweest. Op het moment dat hij maanden geleden die vraag had uitgesproken, had ze haar antwoord geweten. Luid en duidelijk, als een waarheid die in de eeuwigheid op haar ziel was geschreven, wachtend op het moment dat iemand - dat hij, alleen hij - om haar hart zou vragen.

Sindsdien spookte zijn vraag weer door haar hoofd, werd ze wakker gehouden door de woorden die ze wilde uitspreken maar niet over haar lippen kon krijgen.

Want het was een krankzinnige gedachte. Ondenkbaar en uitgesloten.

Toch?

Met een zucht zakte Eva onderuit op haar stoel, haar ogen gericht op de brede rug van de man voor haar. Zoals iedere avond had Floris na de maaltijd de afwas gedaan en aan Eva gevraagd of ze thee wilde. Het antwoord was iedere avond hetzelfde, maar de routine gaf hen beiden houvast. Dus stond Floris over het koffiezetapparaat gebogen, sloeg hij de theedoek over zijn schouder en pakte hij zonder te kijken de theedoos uit het rek.

Eva kon zich niet herinneren wanneer zij van Floris was gaan houden. Misschien vanaf het moment dat ze hem voor het eerst ontmoette, misschien toen het bloed uit zijn hoofd lekte in die vliegtuigloods. Soms dacht ze altijd al van hem te hebben gehouden, zelfs voor dit leven, toen zij andere mensen en toch dezelfden waren geweest. Ze twijfelde of dit mogelijk was en toch wist ze dat dit waar was.

Ze hield van Floris, meer dan ze ooit van iets of iemand anders gehouden had.

Uiteindelijk kwam het neer op angst, natuurlijk. Zij waren hier beiden schuldig aan, al moest Eva toegeven dat Floris zijn bezwaren vaker opzij had gezet. Hij had haar ten huwelijk gevraagd, op een onmogelijk moment, maar hij had de sprong gewaagd. Zonder haar antwoord, zweefde hij dan nu nog altijd tussen hemel en aarde of was hij ondertussen hulpeloos neergestort?

Wanneer ze in zijn ogen keek, nog altijd helderblauw maar door de pijn donkerder, had ze spijt. Spijt dat ze toen niet had geantwoord, spijt dat ze jaren geleden voor een andere man had gekozen, spijt van haar hardnekkig wantrouwen, spijt van de harde woorden die ze te vaak in zijn gezicht had gespuwd. In de diepte van haar hart huisde namelijk een verlangen naar hem, naar haarzelf overgeven aan hem, naar de rest van haar leven met hem.

Een verlangen naar een definitieve beslissing.

Eva was aan zet, dat was een onuitgesproken regel waar zij zich beiden nu al bijna een jaar aan vasthielden. Het schilderij was een stap geweest, een aanloop die haar tot een sprong had moeten brengen. Ze wist niet hoe lang ze haar mond nog kon houden, hoe lang ze de stemmen in haar hoofd het zwijgen op kon leggen.

En als Eva eerlijk was tegen haarzelf, wist ze niet of ze dit nog langer wilde.

Met gecontroleerde bewegingen draaide Floris zich om, een theeglas in zijn rechterhand en de theedoos in zijn linker. Op zijn gezicht rustte een prachtige glimlach, ontspannen en tevreden, zoals hij enkel naar haar kon kijken. Zoals hij al jarenlang naar haar keek, alsof zij het enige in deze hele wereld was die hij nodig had.