Uitgerekend hij

H1 ~ ik wil nog niet weg

~ Grace
Met tranen in mijn ogen zit ik op bed. Zometeen vertrekken we naar het vliegveld, naar Nederland.

Ik neem afscheid van mijn kamer en kijk voor de allerlaatste keer door mijn raam, die uitzicht heeft op de drukke straten van Londen.

Auto's rijden voorbij terwijl mensen haastig oversteken. Alles gaat gewoon door. Alsof er niets gebeurd is.

Alsof mijn moeder niet overleden is.

Mijn keel trekt dicht.

Waarom zij?

Ze was de liefste persoon die ik kende. De meest onschuldige. Ze verdiende dit niet.

Ongewild verschijnt het beeld opnieuw in mijn hoofd.

Mijn moeder lag bleek in het ziekenhuisbed terwijl het zachte gepiep van apparaten de stilte vulde. Ze hield mijn hand vast en zei:

'Darling, keep shining.
Life won't sparkle unless you do.
Shine so bright that it burns their eyes.

And when the world tries to dim your light... shine anyway.
For me. For yourself. For every dream you still have left.'

Tranen prikken achter mijn ogen terwijl ik haar woorden opnieuw hoor.

'Promise me you'll live, Grace. Not just survive... but truly live.'

Ik glimlach zwakjes als ik er weer aan terugdenk. Ze heeft altijd al gewild dat ik mijn dromen volg. Zelfs toen ze wist dat ze niet beter zou worden.

Diezelfde nacht was ze overleden.

Dat kwam als een blok bij me binnen. En sindsdien voelt alles leeg.

Ik heb nachtenlang niet kunnen slapen. Soms lag ik uren naar het plafond te staren, hopend dat dit allemaal gewoon een nachtmerrie was.

Maar elke ochtend werd ik wakker in dezelfde werkelijkheid.

Ze is er niet meer.

Mijn vader wist niet goed hoe we nu verder moesten. En eerlijk? Ik ook niet.

Toch besloot hij dat we terug moesten naar Nederland.

Toen mijn ouders trouwden, verhuisde hij voor mijn moeder naar Londen. Hij liet zijn familie, vrienden en hele leven achter om bij haar te zijn.

En nu zij weg is voelt Londen ineens niet meer als thuis.

Luca, mijn broer en ik vonden het eigenlijk nooit erg om naar Nederland te gaan. En Lillie, mijn zusje, al helemaal niet. Zodra de zomervakantie begon, telde zij de dagen af tot we weer naar Nederland zouden vertrekken.

Voor haar betekende het gezelligheid, familie en eindeloze zomerdagen.

Maar deze keer voelt het anders.

Deze keer gaan we niet terug naar Londen.

Ik ga het hier wel missen. Mijn school, de drukke straten van Londen, mijn beste vriendin Hazel met wie ik werkelijk alles deelde.

En Jake, mijn boyfriend.

Bij de gedachte aan hem knijpt iets pijnlijk samen in mijn borst. Ik wil hem nog niet kwijt.

Hem niet meer zien betekend nooit meer na school bij hem chillen. Nooit meer samen uitgaan.

Gisteren nam hij afscheid van me alsof hij me niet wilde loslaten. Alsof hij hoopte dat als hij me stevig genoeg vasthield, ik misschien zou blijven.

'Distance changes nothing,' had hij zacht gezegd terwijl hij mijn gezicht tussen zijn handen hield.

Maar afstand verandert alles.