Okurken sırayla dinlemenizi tavsiye ediyorum.
Isabel LaRosa / I'm Yours
The Weeknd / Call Out My Name
Massive Attact / Angel
İso yavaşça gözlerini açmıştı. Uyuduğu o kısa ama dünyalara bedel uykusundan uyandığı anda gözlerini kırpıştırıp avuçlarının içindeki küçük elleri fark etti. Rüya gördüğünü sanmıştı ama rüya değildi. Güzel karısının elleri avuçlarının içinde öylece duruyordu.
Çok hareket etmeden arkasına döndü ve Fadime'nin huzurla uyuyuşunu mutlulukla izledi. Nefes alışverişini, kapalı göz kapaklarını ve yüzünün güzelliğini içinde kaybolarak seyretti. Elini yavaşça kaldırıp önce yanaklarını okşadı, ardından saçlarına yöneldi. Saçlarını okşamak istedi ama içten içe çekiniyordu. Yine kendine kızıp sitem ederken buldu kendini. Fadime'nin saçları ile arasındaki o bağa zarar verdiği için anlık büyük bir tiksinti duydu kendine karşı.
Dayanamıyordu. Fadime'nin hayatındaki bütün acıları, üzüntüleri silmek istiyordu. Onu sadece mutlu etmek, kalbinin en güzel yerinde saklamak ve kimseye vermeden ölüp gitmek istiyordu.
Elleri saçlarına yöneldiğinde Fadime yavaşça gözlerini açtı. O boncuk gibi gözlerle gözleri birleştiğinde Fadime'nin içi ısındı, kalbi huzurla doldu. Fadime Koçari, bir çift mavi gözün esareti altında ne kadar iyi ve huzurlu hissettiğini fark etti. Hiç beklemediği, hissetmekten korktuğu ne varsa İso ona bunları hissettiriyordu.
Korkuyordu Fadime... Bütün bunlara alışıp sonra yitirmekten delice korkuyordu. İso saçlarına uzanmak için kaldırdı ellerini ve saçlarına dokunduğu anda kafasını yana eğerek bundan rahatsız olmadığını belirtti Fadime. İso ellerini yavaşça saçlarında gezdirdi. Gözleri bir saniye bile ayrılmıyordu. İkisi de o an içinde ölmek istediler.
Fadime'nin aklından İso ile yaşadıkları, zorluklarla dolu yollar geçti. Neden evlendiklerini ve bu evliliğin hiç beklemediği hâlde gerçek bir şeye dönüşmesinin şaşkınlığını yaşadı. İso'nun aklından da benzer düşünceler geçiyordu ama Fadime'nin aksine o, evliliklerinden önce de Fadime'ye karşı anlayamadığı duygular besliyordu. Sevgi miydi, merak mıydı, adını koyamıyordu. Onun her hâlini merak ederken buluyordu kendini.
Fadime'yi çok güzel bulmuştu her zaman. Onun bakışlarında kaybolmak istemişti. Kıyafetlerinin altındaki Fadime'yi merak ettiği anlar olmuştu. Bu düşünceler aklına geldiği anda gözlerini telaşla kapattı. Fadime'nin ağzından boğuk birkaç kelime döküldü:
"İso, iyi misin?"
İso hemen toparlandı ve cevap verdi:
"Senin yanında uyandım, canım karım. Nasıl iyi olmam? Dünyanın en mutlu insanı şu an ben olabilirim."
Fadime bu sözleri duyunca içi kıpır kıpır oldu. Gözleri İso'nun saçlarında, gözlerinde, dudaklarında gezindi. Dudaklarında gözleri beklediğinden daha fazla oyalanmıştı. Karnında garip bir kasılma hissetti. Vücudu bir şeyler bağırıyordu fakat Fadime bunların ne anlama geldiğini bile bilmiyordu.
