Bir Mayıs

1.Bölüm: Bastırılmış Acılar

Çok heyecanlıyım ilk değil ama ben ne zaman yazmaya başlasam anlamsız bir heyecan içinde oluyorum.

Neyse umarım beğenirsiniz , mantık hatalarım olacaktır onları sonra düzenlemeyi planlıyorum.

Baslayaliiimmmm

İyi okumalarrrreee
✨🙂‍↕️💸💖

𓂃˖˳·˖ ִֶָ ⋆🌷͙⋆ ִֶָ˖·˳˖𓂃 ִֶָ

1.Bölüm: Bastırılmış Acılar

İçimdeki durgunlukla tekrar bıkkın bir nefes verdim. Kitabımın sayfasını sakince çevirdim. Aklım çok başka şeylerde olduğu için okuduğum kitabı bile tam anladığım söylenemezdi.

"Pers geldiğinde seni de o masada görücem."

Demişti. Eğer o masaya inmezsem hoş şeyler yaşanmayacağını biliyordum. Babam hata kabul etmezdi. Saatin kaç olduğunu kestiremediğim için kitabı bacaklarımın üzerine ters şekilde bıraktım. Elim telefonuma gitti. Saat 19:54'tü , tam 8'de inmem gerektiğini bildiğim için rahat bir nefes aldım.

Telefonumu yatağa geri bırakıp kitapta kaldığım sayfaya ayraç koydum. Hızla odamın banyosuna geçip ellerimi yıkadım. Aynadan bir kendimi süzdüğümde , görüntüme şaşırmadım. Koyu göz altlarım , solgun yüzüm ve dağınık topuzumla Cihan Sarıca'nın kızı olmakla alakam yoktu. Zaten onun kızı olmayı da ben seçmemiştim.

Derin bir nefes alıp keyifsizce banyodan çıktım. Yataktan telefonumu alıp bildirimlerde gezindim , herhangi birinden değillerdi. Oyunlar ya da alışveriş uygulamalarındandı. Telefonu kapatıp cebime attım ve odamdan çıktım. Tam merdivene yönelecekken gözlerim odamın karşısındaki odada durdu. Babamın ona verdiği oda bu odaydı.

Pers Sarıca.

Öz abim.

Onunla konuşmayalı ne kadar olmuştu?

2 yıl?

Durgun bir nefes verdim ve odaya bakmayı bırakıp merdivenlere yöneldim. Bazı ilişkiler için kan bağı bile yetmiyordu. Bakışlarımı yere indirdim. Merdivenlerden inip yemek odasına adımlarken yine aklım beş karış havadaydı. Masa çoktan hazırlanmıştı. Pers ya da babamı görmememle rahat bir nefes verip hızla baş köşedeki sandalyenin sağına oturdum.

Pers'in yüzünü en son 2 ay önce cenazede görmüştüm. Onun yıkılmış ve çökmüş halini görmek bana o kadar dokunmuştu ki , onu öyle gördükçe benimde gözlerim dolmuştu.

2 ay önce annesini bir kazada kaybetmişti.

Bunları daha fazla düşünmek istemediğim için telefonumu tekrar açtım. Saat çoktan 8 olmuş hatta 5 dakika geçmişti.

Adım sesiyle bakışlarım kapıya giderken babamı gördüm. Tüm heybetiyle ve çatık kaşlarıyla karşımdaydı. Hızla ayağa kalkıp yerine oturmasını bekledim.

Evde hizmetliler dışında sadece ikimiz yaşasakta her akşam ve sabah aynı saatte bu masada olmak zorundaydım.

Artık 3 kişi olmuştuk.