MALAKAS ang pagbuhos ng ulan. Wala pa naman akong payong. Ayoko rin namang lumusob sa ulan dahil mababasa ang mga folders ko at kailangan na itong ipasa bukas. Di kasi ako nakapagpasa kanina.
Nakatayo ako sa gilid ng waiting shed ng bus stop. Ni isang taxi ay walang dumadaan. Hatinggabi na kasi ako nakalabas ng university dahil sa tinapos ko pang mag ayos sa library.
"Hindi ka pa ba uuwi? Ms. Del Varr?" Tanong saakin ni Mrs. Constancio. I politely smiled and shook my head. Buti pa siya. Sinundo ng asawa niya kahit malakas ang ulan.
Ako nga wala ng asawa, wala pang magsusundo. I sighed. "Hintay nalang po ako ng taxi" I said.
"Ayaw mo bang sumabay, hija?" Tanong ulit niya.
I looked inside the car. Nakakahiya kasi sa asawa niya. Tsaka kasama pa niya yung anak niyang weirdo na ka-edad ko, parang may gusto nga ata yun sakin.
"Ah, hindi na po Ma'am. Hintay nalang po ako" I forced a smile as the damn weird guy stared at me.
"Sige hija. Ingat ka ah." Sabi nito. Tumango ako at ngumiti.
Kung di lang ako nahihiya at natatakot sa pamilya niya ay sumabay nako. Di naman sa mapride. Pero baka kasi may mangyari nanaman.
I watched as they left. I sat alone.
I stared at nothing as my mind was way out of reality.
I went back to the day i was still happy with my circle of friends.
"Tumabi ka nga diyan." Si Leonel.
Di ako tumabi, hinayaan ko siyang mabangga.
"Ay wala na, nandito na yung chakadoll." Pang aasar ni Leonel sakin, dahil hindi ako nakapag suklay at wala rin akong ayos.
As i snapped back into reality. Nang natauhan nako.
"Tumayo ka nga diyan." Utos ng isang makulit na boses.
I didn't hear. Ang akala ko nasa utak ko lang ang boses na iyon.
"Anastasia." Kalbit niya.
"Huh?" Natauhan ako. Nagulat pa.
He chuckled. "Di mo pa naman siguro ako nakalimutan?" Tanong niya.
"Sino ka? Bakit alam mo ang pangalan ko?" I asked. Confused.
"Ako toh. Si Leonel." Sabi niya na parang kilala ko na kaagad.
"You mean, Leonel na tropa ko ng highschool?!" I asked shocked
"Yun na nga." Sabi niya at tumawa.
"Oh anong ginagawa mo dito." Umiwas ako ng tingin.
"Sabay kana." He offered.
"Ulol ka ba? Bakit ako sasabay sayo." I said with pride.
May kailangan nanaman toh sakin kaya ayaw akong tantanan.
I sighed. "Ano ba talagang gusto mo?" I asked. "Hindi ka naman pupunta dito ng ganyan lang ang pakay mo."
He smiled. "Ikaw ang gusto ko." He said sincerely.
What the hell? Is he joking?
"What do you mean?" I asked confused. I'm sure he didn't mean it that way right?
"I want you, to be mine, Binibini."
