03:17 (NoCo26)

Η Πρώτη Νύχτα

Το πρώτο πράγμα που πρόσεξε όταν μπήκε στο σπίτι ήταν η σιωπή.

Όχι η συνηθισμένη ησυχία ενός άδειου διαμερίσματος, αλλά μια σιωπή βαριά, σχεδόν αφύσικη, σαν ο χώρος να κρατούσε την αναπνοή του από τη στιγμή που εκείνη πέρασε το κατώφλι.

Η Μαρίνα στάθηκε για λίγο ακίνητη στην είσοδο, κρατώντας ακόμα τα κλειδιά στο χέρι της. Η παλιά ξύλινη πόρτα έκλεισε πίσω της με έναν βαθύ ήχο που αντήχησε σε όλο το διαμέρισμα. Ο ήχος ταξίδεψε στους τοίχους και χάθηκε αργά, αφήνοντας ξανά εκείνη την παράξενη ακινησία.

Το σπίτι ήταν μικρότερο απ' όσο φαινόταν στις φωτογραφίες, όμως είχε κάτι που της είχε τραβήξει την προσοχή από την πρώτη στιγμή: ψηλά ταβάνια, μακριός διάδρομος, παλιά ξύλινα πατώματα που έτριζαν σε κάθε βήμα και μεγάλα παράθυρα που έβλεπαν σε έναν στενό δρόμο όπου σχεδόν ποτέ δεν περνούσε κανείς.

Ήταν ακριβώς αυτό που μπορούσε να πληρώσει.

Και ίσως ακριβώς αυτό που χρειαζόταν.

Ένα μέρος όπου κανείς δεν τη γνώριζε. Κανείς δεν θα τη ρωτούσε γιατί έφυγε τόσο ξαφνικά. Κανείς δεν θα αναφερόταν σε εκείνο το τηλεφώνημα που είχε αλλάξει τα πάντα πριν τρεις μήνες.

Άφησε τις βαλίτσες δίπλα στον τοίχο και προχώρησε προς το σαλόνι.

Το φως του απογεύματος έμπαινε αχνά μέσα από τις κουρτίνες, βάφοντας το δωμάτιο με ένα γκρίζο χρώμα. Ένα παλιό ρολόι ήταν κρεμασμένο απέναντι, πάνω από το τζάκι. Στρογγυλό, ξύλινο, με δείκτες που κινούνταν αργά.

Τικ.

Τικ.

Τικ.

Ο μόνος ήχος που έσπαγε τη σιωπή.

Η Μαρίνα έβγαλε το κινητό της.

18:42.

Χωρίς σήμα για λίγα δευτερόλεπτα.

Μετά επανήλθε.

Ένα μήνυμα από τη μητέρα της:

Έφτασες;

Δεν απάντησε αμέσως.

Άφησε το κινητό στο τραπέζι και κοίταξε γύρω της.

Υπήρχε μια μυρωδιά κλεισούρας, ξύλου και κάτι άλλο που δεν μπορούσε να προσδιορίσει. Σαν παλιό χαρτί βρεγμένο από υγρασία.

Το υπνοδωμάτιο βρισκόταν στο τέλος του διαδρόμου.

Άνοιξε την πόρτα και βρήκε ένα δωμάτιο σχεδόν άδειο. Ένα κρεβάτι, μια ντουλάπα, ένα μικρό κομοδίνο και ένα ακόμα ρολόι στον απέναντι τοίχο.