Blue Sky

CHAPTER ONE

Kiara's pov

03-23-2016

Nakatayo ako ngayon sa labas ng school, halos malusaw sa sobrang init. Ang araw parang personal na galit sa akin—diretsong nakatutok sa flawless kong balat. Good thing naka-sunscreen ako. Ayokong mangitim.

And the reason why I'm here?

My annoying cousin.

Luke.

Kung hindi lang talaga ako chinat ni Tita, hindi ako mag-aaksaya ng limang minuto para sa worthless kong pinsan na 'yon.

Sa sobrang inis ko, halos kumukulo na ang dugo ko. Hawak ko ang isang maliit na mini box na hindi ko alam ang laman. Basta bilin ni Tita, ibigay ko raw kay Luke.

And excuse me? I'm really the one who got ordered to do it?

Habang nagbubuga ako ng init, may narinig akong pamilyar na boses sa likod ko.

"Hey Kiara, what are you doing here?"

I turned around. It was Cheska.

As usual, makapal ang make-up niya at nakaharang ang bangs sa noo niyang alam kong malapad. At least she consistent.

"I'm here waiting for my cousin," irita kong sagot.

"Have you been here long?"

"Yah! I've been waiting for so long already! Hindi naman siya babae para mag-ayos nang isang oras! Ano bang inaantay niya? Red carpet?"

Cheska raised an eyebrow. "What's that?"

She looked at the mini box in my hand.

"Si Auntie kasi, ako pa talaga ang inutusan magbigay nito sa pinaka-ayaw kong pinsan. Hindi ko gets bakit ako. May paa naman siya. They have a car, anyway. Pwede naman siyang pumunta sa dorm ng anak niya. Why me?"

Luke is actually Tita Maria's son. Kaya siya naka dorm because he wants to be independent. He wants to experience standing on his own two feet and doesn't want to rely on their maid to do things for him.

Plastic.

He was allowed to live in the dorm because Tita Maria already knew she couldn't stop him anyway, and she trusts her son.

"Chill sis... look at yourself. Ang hagard mo na."

"F*ck," i whespered. "I swear, kung hindi lang tayo nasa school grounds, hihilahin ko na buhok ng kung sino mang tumingin sakin."

Halos madurog ko na ang box sa higpit ng hawak ko.

Biglang may dumampi na kamay sa balikat ko.

Lumingon ako.

"Gulat na gulat kayo ah, parang nakakita kayo ng gwapo sa harap niyo," luke said, grinning.

Kung may death glare na nakamamatay, matagal na siyang nakaburol dahil sa nanlilisik kong mata.

"Bakit parang wala kana naman sa mood?,"

"Always naman at kung alam mo lang,There isn't a single day that I'm not annoyed at you!" halos pasigaw kong sabi. "Kanina pa ako naghihintay dito! I could've been having lunch already, but no—nandito ako, waiting for you—my useless cousin!"

He just scratched the back of his head, as if he didn't care.

"Bakit mo ba kase ako hinihintay?,"

I furrowed my brow. "Didn't Auntie message you? Or are you just naturally clueless?"

Biglang lumiwanag ang mukha niya. "Ah! Oo nga pala! She said may ibibigay siya. Nakalimutan ko lang. Sorry!"