Merhaba arkadaşlar buralarda yeniyim, uzun zamandır hayran kurguları okuyorum ve bende bir tane yazmak istedim. Hikayede biraz fazla dram var haberiniz olsun. Eğer bu hikayemi severseniz daha fazlası gelecek. Şimdiden iyi okumalar, yorum atmayı ve yıldıza basmayı unutmayın.
🍒
Oops! This image does not follow our content guidelines. To continue publishing, please remove it or upload a different image.
Bugün bir film izledim. Bir kadının aşk hayatını anlatıyor. Kendi halinde, sakin bir hayat sürerken bir gün karşısına bir adam çıkıyor ama öyle sıradan biri değil.
Her kadının hayalini kurduğu, yanında kendini güvende ve özel hissettiren bir adam. Onun gelişiyle kadının hayatı değişiyor, renkler daha canlı, sokaklar daha anlamlı, sabahlar daha umutlu oluyor.
Ama mutlulukları çok kısa sürüyor. Her şey yolundayken, adam bir gün hiçbir açıklama yapmadan kadını terk etti. Ortada ne büyük bir kavga vardı ne de çözülmez bir sorun. Gidişinin sebebi ise daha da inciticiydi.
Hayalleri varmış adamın. Ve o hayallerin, kadının yanında gerçekleşmeyeceğine inanıyormuş. Sanki kadın bir engelmiş gibi, sanki birlikte kurulan düşler, tek başına kurulanlardan daha değersizmiş gibi.
Yıllar önce sen de beni böyle bırakıp gitmiştin.
"Hayallerim var Gökçe, zirvede olmam gerekiyor. Bu yüzden bitirmemiz gerekiyor." Demiştin
O gün kelimelerin benden daha cesurdu, ben susarken sen hayallerinin arkasına sığındı. Bir kez bile dönüp bakmadım. Beni, kurduğumuz hayallerin tam ortasında, tek başıma bıraktın.
Bir gün kadın, arkadaşlarıyla birlikte bir kız gecesi düzenliyor. Sohbet bir anda o adama geliyor 'O adamı unutabildin mi?' diye soruyorlar.
Kız sessiz kalıyor, arkadaşlarına cevap vermiyor ve konuyu değiştiriyor ama herkes gittikten sonra, tıpkı benim yaptığım gibi günlüğüne yazıyor. Tek farkı, benim gibi uzun uzun değil, kısa ve net anlatıyor kendini.
"Masada senin adın geçti, gülerek konuyu değiştirdim ama herkes anlamıştı içimde ki yarayı...."
O an, sebebini tam olarak bilmediğim bir şekilde, kadınla birlikte hüngür hüngür ağlamaya başladım. Kadına mı, yoksa kendime mi ağlıyordum, bilmiyorum ama bu, inanılmaz bir rahatlama ve huzur hissettirmişti bana.
Filmin sonunda, adam ve kadın tekrar karşılaştı. İkisi de artık bir sonlarının olmadığını biliyordu. Yalnızca kısa bir göz temasıyla, hikayelerini orada, sessizce ve sonsuza kadar sonlandırdılar.
İyileştiğimi düşünüyordum ama aynı his geri geldi...
