ဒီမှာ အောင်ဇမ္ဗူနဲ့ ကွမ်းသီးတို့ရဲ့ ချစ်ခြင်း၊ သ၀န်၊ ကြမ်းကြုတ်မှုနဲ့ နူးညံ့မှုတွေ ရောယှက်နေတဲ့ ဇာတ်လမ်းလေးပါ...
--- Oneshort
လူရွှင်တော်ကွမ်းသီး
ငါက လူရွှင်တော်။ ပရိသတ်ရှေ့မှာ ရယ်စရာတွေ လုပ်ရတယ်။ မျက်နှာမှာ ဆေးဖြူတွေ လူးရတယ်။ ကိုယ့်ဒုက္ခကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ပြုံးပြတတ်အောင် လေ့ကျင့်ထားရတယ်။
ဒါပေမယ့် ဒီညတော့ ငါ မပြုံးနိုင်ဘူး။
ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အောင်ဇမ္ဗူ - ဒီပြဇာတ်ရဲ့ နာမည်ကျော် မင်းသားကြီး - ငါ့ကို ကြည့်နေတာကိုး။
သူ့မျက်လုံးတွေက ဇာတ်ခုံပေါ်က မင်းသားလို နူးညံ့တာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ညဉ့်နက်တဲ့ တောအုပ်ထဲက သားရဲတစ်ကောင်လို စူးရှနက်မှောင်နေတယ်။
"ကွမ်းသီး"
သူ့အသံက ချိုတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီချိုမြိန်မှုအောက်မှာ ကြမ်းတမ်းတဲ့ အမိန့်ပေးသံတစ်ခု ရှိတယ်။ ငါ မလှုပ်ရဲဘူး။
"ဒီမှာလာထိုင်"
သူက မင်းသား၊ ငါက လူရွှင်တော်။ ငါ မငြင်းရဲဘူး။ ငါ ချဉ်းကပ်လိုက်တယ်။ အနားရောက်တော့ သူက ငါ့လက်ကို ဆွဲပြီး သူ့ပေါင်ပေါ် တင်လိုက်တယ်။
"မင်း ဒီနေ့ ဇာတ်ခုံပေါ်မှာ ဘယ်သူ့ကို ပြုံးပြနေတာလဲ"
အမေရေ... ဒါ သ၀န်နဲ့ မေးခွန်း။
"ပရိ...ပရိသတ်ကိုပါ"
"ငါ့ကိုပဲ ပြုံးပြ၊ ကြားလား"
သူ့လက်တွေက ငါ့မေးကို မြှောက်လိုက်တယ်။ ငါ့မျက်နှာက ဆေးဖြူတွေနဲ့ ဖုံးနေတုန်း။ သူက အဲဒီဆေးတွေကို လက်မနဲ့ သုတ်ပေးတယ်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း၊ နူးညံ့နူးညံ့။
"ဒီအလှဆီးတွေ ဖယ်ပစ်လိုက်ရင် မင်းက ပိုလှတယ် ကွမ်းသီးရယ်"
ငါ့ရင်တွေ ခုန်သွားတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ့မျက်လုံးထောင့်စွန်းမှာ မြင်လိုက်ရတာက... ဇာတ်ခုံနောက်ကွယ်က မင်းသမီးလေး ရီရီ။ သူမ ငါတို့ကို ငုံ့ကြည့်ပြီး ပြုံးနေတယ်။ ရီရီက အောင်ဇမ္ဗူကို သဘောကျတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။
အဲဒီ့ညမှာပဲ ရီရီ သေဆုံးသွားတယ်။
အားလုံးက မတော်တဆမှုလို့ ပြောကြတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါသိတယ်။ အဲဒီည အောင်ဇမ္ဗူ ငါ့အခန်းထဲကို လာတယ်။ သူ့လက်တွေမှာ သွေးစွန်းနေတယ်။ မျက်လုံးတွေက မီးလျှံတွေလို တောက်လောင်နေတယ်။
"ငါ့ကိုလှည့်စားရင် ဒီလိုပဲ ကွမ်းသီး"
သူက ငါ့ကို ဖက်ထားလိုက်တယ်။ တင်းတင်းကျပ်ကျပ်။ ကြမ်းတမ်းလွန်းလှတဲ့ ဖက်ထားမှု။ ဒါပေမယ့် ငါ့နားမှာ တီးတိုးပြောတဲ့အသံကတော့ နူးညံ့လွန်းတယ်။
"မင်းက ငါ့ဟာပဲ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မျှဝေချင်စိတ်မရှိဘူး"
ငါတုန်နေတယ်။ ကြောက်လန့်မှုနဲ့ သည်းခြေတွေ ယိုဖိတ်နေတယ်။ ဒါပေမယ့် ထူးဆန်းတာက... သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ငါ လုံခြုံမှုလည်း ခံစားနေရတယ်။
ဒါက ချစ်ခြင်းလား။ ရူးသွပ်မှုလား။
ငါမသိဘူး။
သိသလောက်က... မနက်ဖြန် ဇာတ်ခုံပေါ်မှာ ငါ လူရွှင်တော်အဖြစ် ဆက်ပြီး ရယ်နေရမယ်ဆိုတာပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီညတွေမှာ ငါ့မျက်နှာက ဆေးဖြူတွေ ဖျက်ပစ်လိုက်တဲ့အခါ ငါ့ကိုချစ်တဲ့ လူသတ်သမားကြီးက ငါ့အနားမှာ ရှိနေလို့ပဲ။
ငါ့ကို သိမ်းပိုက်ထားတဲ့ မင်းသားကြီး။
ချစ်လည်းချစ်၊ ကြောက်လည်းကြောက်ရတဲ့ ငါ့သခင်။
မှောင်မိုက်ဆုံး ချစ်ခြင်းမို့ ငါ လွတ်မြောက်ချင်စိတ်တောင် မရှိတော့ဘူး။
---
ဒီဇာတ်လမ်းလေးက ချစ်ခြင်းရဲ့ အမှောင်ဘက်ခြမ်း၊ သ၀န်နဲ့ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်တွေကို ဖော်ပြထားတာပါ။ အောင်ဇမ္ဗူက ဇာတ်မင်းသား၊ ကွမ်းသီးက လူရွှင်တော်... မျက်နှာဖုံးတွေအောက်က ခံစားချက်အစစ်တွေကို မြင်ယောင်ကြည့်ရင်း ခံစားကြည့်ပါနော်။
