SENDEN ÖNCE

GİRİŞ

"Maybe in another life?"

Hayatın onunla dalga geçtiğini on üç yaşındayken anlamıştı. Sadece özgüvensizliği yüzünden zorbalandığı anda olmuştu o da.

İçinden hep bu zamanların geçeceğini ve belki de sadece hatırlamak istemediği duygular olarak kalacağını tekrarlardı hep, öylede oldu. Geçti o zamanlar ama o hala aynıydı. İçindeki çocuk özgüvensizliğini yenmeyi başarsa da hevesi kalmamıştı artık. Aklında hep geçmişi vardı, yaşayamadığı yada yaşadığı anılar...
Ama hepsi aynı noktada bitiyordu. Gözyaşları ile.

Sigaranın dumanını çekebildiği kadar çekiyordu içine. Aslında sevmezdi sigara kullanmayı. Babasına sürekli kızardı küçükken, çok fazla sigara kullandığını bu iğrenç kokulu çubukların öksürmesine neden olduğunu söylerdi.
Şimdi de kendisi aynıydı. Babasına kızıp, babasından daha beter olmuştu.

Saat sabah yedi. Mezarlık öten kuşlarla doluydu. Eskiden kuşların sesi hep neşeli gelirdi şimdi neden sanki bu neşeli seslerin arkasında hüzün varmış gibi hissediyordu?

Sigarasını söndürüp çiçekleri aldı.

Arkadaşının yanına sigarayla gitmeyi sevmezdi, nefret ederdi hatta.
O hep çiçek gibi kokardı, iğrenç kokulu dumanlar yakışmazdı ona diye düşünürdü.

Artık ezberlediği yolu gözü kapalı bile gidecekken hep yaptığı gibi tek tek mezar taşlarını okumaya çalışıyordu, elinde ki güllerden bazılarını hiç çiçeği olmayan mezarların yanına koydu yine.

Arkadaşının yanına gittiğinde çiçekleri mezar taşının yanına koydu. Önce konuşması gerekiyordu, çok fazla anlatacak olayı vardı.

"Meleğim benim." Toprağı avucuna alıp sıkıca tuttu. "Nasılsın? Ben çok iyiyim. Yani çok olmasada biraz da olsa iyiyim. Hatırlar mısın bilmem küçükken ben hep derdim ya keşke bir kütüphanede çalışsam diye," istemsizce gülümsedi. "Gerçek oldu o. Sadece şansımı denemek istemiştim ve belki de ilk defa hayat yüzüme güldü, ama maalesef burada değil daha küçük bir şehirde hatta kasaba bile denilebilir bence. Neyse işte hep gülüp dalga geçerdik ya bununla hatırlıyorsundur sen de...Aslında mutlu olmak istiyorum ama bir yanım hep buruk be, Melek." Sessizce göz yaşlarının akmasına izin verdi. "Beraber yaşayacaktık bu hayatı, beraber gülecektik, ağlayacaktık." Hayatında ilk defa mutlu olacakken can dostunun yokluğu ona bu mutluluğu yaşamasını izin vermiyordu sanki, çok eksik hissediyordu, çok yalnız hissediyordu. "Niye bu kadar erken gittin be güzelim... Orada mutlusundur belki ama ben dayanamıyorum. Annem de babam da anlamıyor beni." İnsanın canından çok sevdiği kişiler tarafından anlaşılmaması çok ağrına gidiyordu Miray'ın. "Yıllarca zorbalandım, dışlandım ve en sonunda yapayalnız kalmıştım, ki bunların hepsi sen gelince son bulmuştu... Onlara diyorum ki kardeşim gibiydi Melek benim, lütfen üstüme gelmeyin acımı yaşamama izin verin... Ama anlamıyorlar, benim hemen ayağa kalkıp normal hayatıma dönmemi bekliyorlar. Yapamıyorum Melek, yapamıyorum kardeşim."

Göz yaşları toprağa düşerken çiçekleri aldı, toprağın üstüne koydu.

"Şimdi benim gitmem lazım, yarın taşınıyorum buradan ama seni sürekli görmeye geleceğim tamam mı? Sakın unuttuğumu düşünme. Her zaman menekşeler ile geleceğim kardeşim."

Biraz daha oturup gitmesi gerektiğinin farkına varınca yavaş adımlarla mezarlığın çıkışına yürüdü.

Boynundan usulca yere düşen kolyesini fark etmediği gibi, o an abisini görmeye gelen Umut'uda fark etmemişti.

Koşan ayak seslerini duyunca duraksadı. Arkasını döndüğünde ellerini dizlerine koymuş soluklanan erkeği gördü.

Karşısında hala nefes nefese duran Umut kolyesini gösteriyordu. "Şey düşürmüşsün kolyeni."

Miray dediklerini duymadığını umarak kolyesini aldı. "Teşekkürler."
Hızlı adımlarla mezarlıktan çıkarken arkasından bağıran ismi duydu.

"Umut ben."

Duymamış gibi yaparak adımlarını hızlandırdı.

Umarım beğenirsiniz ya🌸
Aklımda ki gibi yazabilirsem çok tatlı bir hikaye olmasını umuyorum💚 Ve giriş olduğu için bu kadar kısa, normal bölümler uzun olacakk💚💚💚

İyi günlerrrrr💚💚

(Sigara kullanmayın🥰🥰 )