Sa Teccaro College Foundation, kilala si Jhanwhentz bilang tahimik na estudyante sa Grade 7. Palagi siyang nasa likod ng paaralan, tahimik na nagsusulat sa kanyang aklat habang nagkakagulo ang klase. Hindi siya palasalita, hindi rin pala-kaibigan maliban kay Nigel.
Si Nigel ay kabaligtaran niya. Palangiti, madaldal, at kayang kausapin kahit sino. Ngunit sa kabila ng kanyang pagiging masigla, may isang tao lang siyang laging hinahanap sa loob ng silid-aralan si Jhanwhentz. Araw-araw, umuupo siya sa tabi nito, nagkukwento ng kung anu-ano, kahit madalas ay tango at maikling ngiti lang ang sagot.
Hindi alam ni Jhanwhentz kung kailan nagsimula ang kakaibang pakiramdam. Siguro noong araw-araw nang hinahatid ni Nigel ang kanyang bag. O noong ipinagtanggol siya nito sa mga kaklaseng mahilig mang-asar. Alam lang niya, tuwing tatawagin siya ni Nigel sa pangalan, may bahagyang kaba sa dibdib niya isang damdaming hindi niya kayang ipaliwanag.
Isang araw, may kumalat na bulung-bulungan sa klase. May mga matang palihim na tumitingin, may mga ngiting may kahulugan. Narinig ni Jhanwhentz ang pangalan nila ni Nigel sa pagitan ng mga tawanan. Doon siya natakot.
Simula noon, umiwas siya.
Hindi na siya umuupo sa tabi ni Nigel. Hindi na siya sumasabay kumain. Kapag tinatawag siya, kunwari'y may ginagawa. Para kay Jhanwhentz, mas mabuting lumayo kaysa maging dahilan ng tsismis. Akala niya, ganito ang tamang gawin.
Ngunit para kay Nigel, masakit ang biglaang pagbabago. Hindi niya maintindihan kung bakit bigla siyang iniwan ng taong pinaka-komportable niyang kasama. Araw-araw, hinihintay niyang babalik ang dati pero katahimikan lang ang kapalit.
Isang hapon, matapos ang klase, nakita ni Nigel si Jhanwhentz sa may hagdan.
"Jhan," tawag niya, mahinahon. "May nagawa ba akong mali?"
Napahinto si Jhanwhentz. Matagal siyang nanahimik bago sumagot. "Ayoko lang... masaktan ka. O mapag-usapan."
Ngumiti si Nigel hindi malaki, pero totoo. "Hindi ako natatakot sa sinasabi nila," sagot niya. "Mas natatakot akong mawala ka."
Sa sandaling iyon, naintindihan ni Jhanwhentz na hindi lahat ng damdamin ay kailangang itago. Minsan, sapat na ang manatili sa tabi ng taong nagpaparamdam na hindi ka nag-iisa.
At sa Teccaro College Foundation, sa gitna ng ingay ng Grade 7, may dalawang batang natutong ang pagiging totoo ay hindi kahinaan kundi lakas.
