Bijna sluitingstijd

~1

Ik ben Nerea. Ik ben twintig jaar oud en woon in Barcelona met mijn ouders en mijn twee broers. Mijn leven draait voor een groot deel om onze dierenartspraktijk; ik werk er dagelijks mee en leer alles over dieren, van de kleinste hamster tot de grootste hond. Soms is het hectisch, maar ik hou van de geur van de praktijk, van de dieren en van het gevoel dat ik iets kan betekenen.

Vandaag is zo'n rustige dag dat bijna alles klaar is om de deuren te sluiten. Mijn ouders hebben een afspraak buiten de praktijk en mijn broers zitten boven te gamen. Ik ben de enige die nog rondloopt, de laatste hand legt aan het schoonmaken en de administratie bijwerkt. Het is bijna sluitingstijd, en de stilte voelt bijna vredig.

Dan gaat de telefoon. Ik zucht, maar pak hem op. "Dierenartspraktijk Gràcia, met Nerea."

"Hallo... ik heb een hond gevonden," zegt een stem aan de andere kant, een beetje gespannen. "Hij zwierf op straat, en ik weet niet wat ik moet doen."

"Maak je geen zorgen," zeg ik snel, professioneel. "Breng hem maar naar de praktijk, dan kijken we wat we kunnen doen."

"Ik kan er over tien minuten zijn," zegt hij.

Tien minuten later gaat de bel. Ik haal diep adem en loop naar de deur. En daar staat hij. Niet zomaar een man... Ferran Torres. Mijn hart slaat meteen een paar keer over. Hij houdt een grote, bang uitziende hond vast die zacht jankt.

"Uh... hallo," zegt hij, een beetje verlegen. "Ik ben Ferran... Ferran Torres. En dit is... nou ja, hij zwierf op straat." Hij wijst op de hond, die voorzichtig zijn kop omhoog steekt.

Ik glimlach en probeer rustig te klinken. "Hoi, ik ben Nerea. Welkom in onze praktijk. Kom maar binnen, we zorgen dat hij veilig is."

Hij stapt naar binnen, nog steeds een beetje ongemakkelijk, maar ook opmerkzaam. "Dank je... Nerea. Ik hoop dat hij geen problemen geeft."

"Maak je daar maar geen zorgen om," zeg ik terwijl ik mijn handschoenen pak. "We krijgen dit wel voor elkaar."

Hij kijkt naar de hond en dan naar mij. "Dus... jij werkt hier alleen nu?"

"Ja, mijn ouders zijn weg voor een afspraak. Normaal zou ik niet helemaal alleen zijn met een zwerfhond, maar..." Ik glimlach. "Ik kan dit aan."

Hij lacht zachtjes. "Ik geloof je best... je ziet er precies uit als iemand die goed met dieren is."

Ik voel een lichte blos opkomen. "Dank je... en jij? Normaal breng je honden niet naar dierenartsen, toch?"

Hij haalt zijn schouders op en glimlacht een beetje ondeugend. "Nee, meestal niet... maar hij leek echt hulp nodig te hebben."

En op dat moment besef ik dat dit geen gewone werkdag wordt.