Zaktualizowaliśmy nasze Wytyczne Treści.
Zapoznaj się z najnowszymi wytycznymi, aby nadal bezpiecznie udostępniać historie.

Capítulo 1 - Tudo em seu devido lugar

366 35 15
                                        

🫠Não sei se AgathaRio ainda funcuina

🫠Não sei se AgathaRio ainda funcuina

Ups! Ten obraz nie jest zgodny z naszymi wytycznymi. Aby kontynuować, spróbuj go usunąć lub użyć innego.

.🫠

Agatha Harkness acreditava, com uma convicção quase religiosa, que o mundo só não desmoronava porque algumas pessoas se recusavam a deixar as coisas fora do lugar.

O despertador tocou às seis em ponto. Não às seis e dois, não às seis e cinco. Seis em ponto. O som seco e repetitivo ecoou pelo quarto ainda escuro, e antes mesmo do segundo toque completo, a mão de Agatha já estava estendida, desligando-o com precisão quase mecânica.

Ela não abriu os olhos imediatamente.

Ficou ali por alguns segundos, respirando, sentindo o próprio corpo despertar antes da mente. O teto branco acima dela não oferecia distrações. Não havia quadros tortos, não havia objetos fora de alinhamento. Tudo naquele quarto seguia uma lógica clara: funcionalidade, silêncio, controle.

Levantou-se sem pressa.

Os pés tocaram o chão frio, e Agatha caminhou até a janela, afastando a cortina com um movimento calculado. A cidade ainda estava acordando. Carros esparsos, o céu num tom indeciso entre o azul e o cinza, aquela luz fraca que não prometia nada além de mais um dia comum.

Era exatamente disso que ela precisava: comum.

Na cozinha, o café foi preparado do mesmo jeito de sempre. Duas colheres exatas de pó. Água medida. Nada de improvisos. Enquanto a cafeteira trabalhava em silêncio, Agatha conferiu o relógio no pulso. Cada minuto tinha um propósito. Cada ação, um encaixe.

- Mãe.

A voz veio do corredor, ainda carregada de sono.

Agatha virou-se imediatamente.

Nick estava parado à porta, o cabelo levemente despenteado, vestindo a camiseta larga que insistia em usar para dormir, mesmo quando ela já tinha separado pijamas adequados. Ele esfregava um dos olhos com a mão fechada, num gesto que sempre fazia o peito de Agatha apertar de um jeito que ela jamais admitiria em voz alta.

- Bom dia - disse ela, com suavidade medida. - Já acordou?

- O despertador tocou - respondeu ele, como se isso explicasse tudo.

Agatha sorriu de leve. Um sorriso pequeno, quase imperceptível, mas verdadeiro.

- Vai se atrasar se não se arrumar.

Nick fez uma careta preguiçosa, mas obedeceu. Passou por ela, deixando um beijo rápido em seu braço, um gesto automático, cotidiano, e ainda assim capaz de bagunçar toda a estrutura interna que Agatha mantinha tão bem organizada.

Ela esperou ele desaparecer no corredor antes de fechar os olhos por um instante.

Nick era o único ponto fora do sistema.

Não porque fosse caótico, muito pelo contrário. Ele era responsável, inteligente, atento. Mas era o único lugar onde Agatha permitia que o medo existisse.

Entre o Medo e o Desejo - AgatharioOpowiadania do pokochania. Odkryj je teraz