Mga Alon sa Tabing-Dagat

Bosis – maganda at mahilig magbasa ng nobela sa tabing-dagat
Ezekiel – binatang nagkagusto kay Basis dahil sa kanyang taglay na kagandahan at talino
Aling Rosa – ina ni Bosis, mapagmahal ngunit mahigpit
Mang Ruben – ama ni Bosis, isang mangingisda
Luna – matalik na kaibigan ni Bosis
Marco – kaibigan ni Ezekiel, palabiro
Tomas – karibal ni Ezekiel
Aling Marta – tsismosa sa baryo
Mang Isko – pinuno ng barangay
Nena – batang kapitbahay na masayahin
Carlos – guro sa paaralan
Elena – kapatid ni Ezekiel
Pedro – matandang mangingisda na nagbibigay ng payo
Sara – lihim na humahanga kay Ezekiel
Miguel – pinsan ni Bosis
Andres – tahimik ngunit matulungin
Julia – kaibigan ni Luna
Ramon – tindero sa palengke
Aling Fe – may-ari ng maliit na tindahan
Noel – masipag na kabataan sa baryo
Paolo – mapagmataas na binata
Teresa – mabait na madre
Ben – tagapagbalita ng balita sa baryo
Irene – masinop at matalino
Victor – tahimik na tagamasid
Leo – palaboy na may mabuting puso
Celia – mapag-arugang ate
Jomar – batang makulit
Estela – matandang babae na maraming karanasan
Simon – misteryosong dayuhan

KABANATA 1: Sa Lilim ng mga Alon at mga Pahina
Sa bawat paghampas ng alon sa mabuhanging pampang ng baryong San Isidro, tila may lihim na ibinubulong ang dagat mga kuwentong hinahabi ng hangin, asin, at araw. Sa tabing-dagat na ito madalas matagpuan si Bosis, isang dalagang kilala sa baryo hindi lamang dahil sa kanyang likás na kagandahan, kundi dahil sa kakaibang katahimikan na dala niya sa tuwing may hawak na nobela.
Nakaupo siya sa isang batong nililok ng panahon, ang mga paa’y halos hinahaplos ng malamig na tubig-dagat. Ang kanyang buhok ay sumasabay sa ihip ng hangin habang ang mga mata’y abala sa pagbabasa tila ba mas malinaw para sa kanya ang mundo sa pagitan ng mga pahina kaysa sa ingay ng paligid. Para kay Bosis, ang dagat ay pahinga, at ang mga nobela ay mga pintuang nagbubukas sa mga buhay na hindi niya kayang tahakin pa.
Mula sa malayo, pinagmamasdan siya ni Ezekiel, isang binatang bagong balik sa baryo matapos mag-aral sa karatig-bayan. Sa unang sulyap pa lamang, may kung anong gumuhit sa kanyang dibdib hindi lamang paghanga sa anyo ni Bosis, kundi sa paraan ng kanyang pag-upo, pagbabasa, at pakikipag-usap sa katahimikan. Sa tabi niya ay si Marco, ang kaibigang palabiro, na hindi pinalampas ang pagkakataong tuksuhin siya.
“Kung titigan mo pa siya nang ganyan, baka mabasa ka na rin sa nobela niya,” biro ni Marco, sabay tawa.
Ngunit hindi tumugon si Ezekiel. Para sa kanya, may kakaibang lalim ang babaeng iyon isang talinong hindi palasigaw, isang ganda na hindi mapanghamon. Hindi niya alam, sa sandaling iyon, nagsisimula na ang alon ng damdaming unti-unting huhubog sa kanilang mga buhay.
Sa kabilang dako ng baryo, abala si Aling Rosa, ang ina ni Bosis, sa paghahanda ng hapunan. Mahigpit siya sa anak, hindi dahil sa kakulangan ng pagmamahal, kundi dahil sa takot na masaktan ito ng mundong alam niyang hindi palaging banayad. Si Mang Ruben, ang ama ni Bosis, ay kakauwi lamang mula sa pangingisda ang balat ay sunog sa araw, ngunit ang mga mata’y puno ng pag-asa.
“Basta’t ligtas siya, sapat na sa akin,” sabi ni Mang Ruben habang inaayos ang lambat, waring kausap ang sarili.
Hindi nila alam, sa tabing-dagat na iyon, may mga alon nang gumagalaw mga alon ng pagbabago.

KABANATA 2: Mga Bulong ng Baryo
Ang baryo ng San Isidro ay tila isang maliit na mundo kung saan ang bawat kilos ay may kasamang usap-usapan. Sa palengke, sa tindahan ni Aling Fe, at maging sa lilim ng puno ng balete, laging may kwento at kadalasan, si Aling Marta ang unang nagbubukas ng bibig.
“Naku, nakita ko na naman si Bosis sa tabing-dagat kahapon,” wika niya, sabay kindat. “May binatang kasama. Mukhang may namumuong romansa.”
Narinig ito ni Ramon, ang tindero sa palengke, at agad ipinasa ang balita kay Ben, ang tagapagbalita ng baryo, na tila ba may tungkuling ipaalam sa lahat ang bawat bagong pangyayari. Hindi nagtagal, umabot ang bulong hanggang sa paaralan kung saan nagtuturo si Carlos, ang guro, at maging sa barangay hall kung saan namumuno si Mang Isko.
Samantala, walang kamalay-malay si Bosis sa lumalaking usap-usapan. Kasama niya si Luna, ang matalik na kaibigan, at si Julia, sa lilim ng punong niyog. Pinag-uusapan nila ang mga pangarap si Luna’y nais magtayo ng maliit na aklatan, si Julia nama’y mangarap makalabas ng baryo. Si Nena, ang batang kapitbahay, ay paikot-ikot sa kanila, tumatawa sa bawat alon na humahabol sa kanyang paa.
Sa di kalayuan, naroon si Tomas, ang kilalang karibal ni Ezekiel. Tahimik siyang nagmamasid, ang mga mata’y puno ng inggit at paghahangad. Para kay Tomas, ang anumang atensyon na mapunta kay Ezekiel ay tila isang hamon na kailangang sagutin.
Sa gabi, habang ang mga bituin ay nagsisimulang magningning, nagbigay ng payo si Pedro, ang matandang mangingisda, kay Ezekiel. “Ang dagat,” aniya, “ay hindi agad ibinibigay ang yaman nito. Kailangan ng tiyaga, at higit sa lahat, respeto.”
Ang mga salitang iyon ay tumimo sa isipan ni Ezekiel, hindi lamang bilang payo sa pangingisda, kundi bilang gabay sa damdaming unti-unting umuusbong.