Küçüklüğümden beri ailem her zaman çoğu olayda beni suçladı. Nedenini bilmediğim bir suçluluk ve üzüntü ile büyüdüm, hiç kendimden beklemediğim çok şey yaptım. Bazen keşke elim kırılsaydı da yapmasaydım diyorum. Birtakım hatalarım yüzünden düştüğüm çöplükten utanıyorum. Bu çöplükten nasıl kurtulurum diye çok kez çıkış yolu aradım lakin sonuç nafile. Ne kadar denesem o kadar battım, ne kadar desem o kadar sustum. Ne kadar kendimi temize çıkarsam bi' o kadar da pislendim.
Ama hiç düşünmedim, acaba sorun ben miydim? Düşünmek daha istemedim, zihnim her zaman beni suçlu olduğuma inandırdı. Etrafıma ne sorabildim ne de konuşabildim. Ben ve sorunlarım vardi etrafta.
Bu sorunlara her zaman bir çıkış bulduğumu düşündüm. Sonra bu sorunlara özür diledim. Birçok kez kendim hatalıyım gibi cok kez özür diledim. Sanki bendim o canavar. Tek sorun bendim. Her sorunun merkezi bendim. Özür diledim, ağladım, sinirlendim, kafayı sıyırdım. Sinav senemde ne kendime zaman ayırabildim ne de doğru dürüst derslerime çalışabildim. Bunun sonucu ağırdı.
Düzgün bir yer kazandım diye düşündüm lakin ailem dalga geçmeye, beni daha da strese sokmaya devam etti. Kaçmadım, kaçacak yer yoktu. Elimden geleni yapamadım, stres çukuruna düştüm. Saçımın rengi her ay daha da açıldı. Kömür güzeli saçlarım şuan sadece sıradan bir siyahtı. Herkeste bulunan bir güzelliğe, hatta çirkinliğe dönüştüm. Kendimden çoğu zaman nefret ettim.
Bu benim bedenim miydi? Bu muydu kaderim? Gibi soruları sordum kendime. Ama sonuç alamadım. Çıkış aradım, bulamadım.
Düşündüm.
Düşündüm..
Buna nasıl dönüştüm? Neden burdayim? Neden herkes bana düşmandı? Ve bunun gibi birçok cevapsız sorum vardı. Sadece bir çözüm var.
Umursamamak, hayattan silmek. O sırada 50 den fazla kişiyi engellediğimi hatırlıyorum, yeni bir sayfa istedim. Yeni bir hayatım olsun istedim. Ama ailemi engelleyemem, bazı insanları engelleyemem.
Daha az görmeye başladım. Odamdan çıkmıyordum, derslerim ve oyunlarım ile iç iceydim. Ailem bundan sonra oda baskınları yapmaya başladı. Zaten yapıyorlardı, ama daha da sık yaomays başladı. Telefonumu kontrol etmek istiyorlardı. Kötü insanlar ile olmamami istiyorlardı. Ama bilmiyorlar ki ben çoktan herkesi engelledim, sadece kendime odaklandım.
Kendimi daha iyi hissettim.
Ya da öyle sandım.
Arkamdan konuşmuşlar. Ortada bile yoktum. Kafa dinliyordum, beynimi bosaltiyordum. Kendime odaklanmak istiyordum.
Olmadı. Benimle uğraşmaya devam etmişler. Hâlbuki ortada ben yoktum. Neden benim hakkımda konuşuyorlar? Benimle iletisimleri bitti ki? Benim hatam yoktu ki? Neden hâlâ devam ediyorlar?
Sorun ben değildim. Anlamam uzun sürdü fakat sorun ben değildim. Onlardı, onların zihinleri namahrem dolu düşüncelerle doluydu. Hayir cinsel olarak falan değil. Fesat ve kötü anlamda.
Nitekim sonuç ortada idi. Ben değildim sorun, olduğum yerler sorundu. Hepsini hayatımdan sildim lakin arkamdan konuşmaya devam ettiler. Bende karşılık vermek istedim, hep sadece korumada idim, savunmada idim. Saldırı yapmak istedim.
Ama yapmadım.
Onlar kadar aşağılık olacak biri değildim. İstediğini desinler, artık umursamıyorum. Ben kendimi bildiğim sürece kimseyi umursamam. Benim kendi hayatım ve zorluklarım var, herkes gibi. Hastalığım yok, ama olduğunu gördüğüm yetişkinler var. Bu sorunlarım, onların yanında bir hiç.
Şimdi burdayım, kimseyi umursamıyorum. Kendi ailem de dahil hickimseyi kafama takmıyorum.
Değmiyor, cidden.
Siz, bunları unutmayın. Kimse kimsenin kurtarıcısı değil. Sorun hep siz değilsiniz. Onlar da olabilir. Başkası da olabilir. Eğer karşıdaki insan sizi kötülüyor ise sizde onu hayatınızdan silin. İnanın, hiç değmiyor.
Görüşürüz.
