HARD#1 He's trapped with Harder(BL)
_________________________________
Malakas ang buga ng lalaki, at marahas na kumalas ang usok sa kabuuan ng kwarto.
His minions were respectfully looking at him; no one dared to speak, dahil kapag ginawa nila iyon, siguradong katapusan na nila.
He was flawlessly leaning on the graffiti-covered room wall. The sweat on his face slowly trailed down until the woman beside him wiped it away, carefully swiping it without getting the man's attention.
"Ang gwapo mo talaga," malisyosong sambit ng babae, may pakagat-dila pa ang pula niyang labi.
Napatsk ang lalaki. He combed his hair upward, revealing his porcelain skin. His wolf-like eyes let nothing escape, kaya't marami ang nasisindak. His small, thin lips were something many wanted to taste, pero karamihan ay hanggang pangarap na lamang.
His sharp, thin jawline was really eye-catching, matched with the prominent Adam's apple on his neck.
"Andyan na ba siya?" sa wakas, nagsalita na ang lalaki.
Tarantang nag-unahan magsalita ang mga tauhan niya. "Yes, sir! Nakita ko siyang papasok sa gate. Mukhang malungkot ata."
Kahit hindi pa nauupos ang sigarilyo niya, he crushed it in his wide palm-mas lalong kinakabahan ang lahat.
"Fuck. Pinaghintay niya ako. Where is he?" tanong niya.
"A... e... according to my updated data, he's currently walking in the hallway sa Nursing Department."
Pagkasabi nito, agad siyang pumormal at naglakad nang matulin.
Natarantang humabol ang isa pa niyang tauhan. "Sir, malungkot siya. Mabuti sigurong huwag n'yo muna siyang abalahin."
"Magsalita ka pa-I will crush your mouth," banta niya.
Kaagad na tumigil sa paglalakad ang tauhan at ngumiti nang pilit dahil sa takot.
Nagpatuloy siya, halatang kinakabahan ang lahat. Hindi na ito bago, pero ngayon, he was really mad.
He had waited for three hours. It was incredible-walang nangahas na gumawa ng ganoon sa kanya dahil siguradong kamatayan ang kapalit.
Pagdating niya sa Nursing Department, agad niyang nakita ang isang vulnerable boy sitting on a long bench. His palm covered his eyes, his shoulders trembling. He was wearing a uniform, pero kapansin-pansin ang dugo sa bahagi ng kwelyo.
Lumaki ang hakbang ng lalaki, mabilis na lumapit, galit na galit.
Nang nasa harapan na niya ang binata, tumigil siya.
"You son of a bitch, where did you go?"
Unti-unting napatingin ang lalaki sa kanya.
Doon, bumungad ang matinding lungkot sa kanyang mga mata.
His pinkish lips were trembling nonstop. His hair was messy. There were cuts on his lip and nose with dried blood. Even his eyes were swollen and faintly red, obvious na hindi siya tumigil sa pag-iyak.
Nagtama ang kanilang mga mata, at doon nakita ng lalaki ang lahat.
Namumugto ang mga mata, pilik-matang nagbubuhat ng mga luha na ilang segundo na lang at tuluyan nang babagsak sa kanyang pisngi.
A man cleared his throat. "Sinong nagsabing umiyak ka sa harapan ko?" He composed himself to look intimidating, pero nagulat siya nang biglang tumayo ang lalaki at niyakap siya nang mahigpit.
Nabasag ang katahimikan nang marinig niya ang pag-iyak ng binata.
A man's tears soaked his white polo uniform.
Maya-maya, his arms wrapped around the man's waist. He felt him sobbing because of the slight vibration on his chest.
Ginulo niya nang bahagya ang buhok nito-para niya iyong paraan ng pag-aalo.
The people around them couldn't believe what they were witnessing.
Because Devlin Hodges-the cruel gang leader of Devourcer School-was comforting a weak, loser boy.
No other than Sonha.
YOU ARE READING
He's trapped With Harder
RomanceSonha is an Engineer student with a complicated family. However, when he met Hera Kayasaki, his burdens began to feel lighter. But what if the woman he believed would be his daily source of strength was also the one who would expose him to danger in...
