Kâğıttan Uçaklar

KAĞITTAN UÇAKLAR

EKSİK PARÇALARIMIZ SERİSİ

1.KİTAP

KAĞITTAN UÇAKLAR

♫⋆｡♪
Half Return- Adrianne Lenker

10/03/2011

"Onda bir sorun varmış gibi hissediyorum." 

"Saçmalıyorsun Gökçe. Kızımız gayet iyi." 

Annemin parmakları saçlarımı tararken gülümsememeye çalışıyordum. Bu çok zordu çünkü o kadar çok huylanıyordum ki yanağımın içini ısırmam gerekiyordu kıkırdamamak için.  Uyuyor taklidi yapıyordum. Bu işte iyiydim. Annemler şu ana dek hiç beni yakalayamamışlardı.

Annem, "Bilmiyorum." diye mırıldandı sessizce.

"Çok az konuşuyor. Öğretmenleri bizimkilerin çocukları dışında hiçkimseyle konuşmadığını söylüyor. Ayrıca hala bizsiz uyuyamıyor. Endişeleniyorum. Belki de bir pedagoga gitmeliyiz." 

Babamın yatağa oturduğunu yatağın hafifçe çökmesiyle hissettim. " Lidya daha altı yaşına bile girmedi. Pedagoga ihtiyacı yok. O bir çocuk, bizimle yatıyorsa ne olmuş yani? Ayrıca Cihanın ve Adem'in çocuklarıyla gayet iyi anlaşıyor. Arkadaş konusunda bence hiç de sorun çekmiyor. Hele Cihan'ın oğluna bayılıyor bence." 

Hey! Nereden biliyordu ki?

"Aynı şey değil."  dedi annem. "Onlarla tanışmasına gerek bile olmamıştı neredeyse doğdukları andan beri arkadaşlar. Kendi konfor alanından çıkıp başkalarıyla da tanışmalı." 

Babamı nefesini verdi seslice. "Okulu başlayalı sadece iki hafta oldu. Ona biraz zaman ver." 

Annemin parmakları saçlarımı taramaya devam ederken nefesini verdi tıpkı babam gibi. Birkaç saç telim yüzümü okşayınca bu sefer gülümsememi tutamadım.

Annem, "Burada küçük bir fare varmış! Hem de yalancı bir fare!"  dediğinde kıkırdadım. İki eliyle yüzümü tutmuştu ve kucağında uzandığımdan ötürü baş aşağıya ona bakıyordum şimdi.

Annemin gözleri. Yeşildi. Benimkiler ise daha koyuydu. Annemin gözleri çok seviyordum. Kokusunu da.

Babam, "Küçük fare uyumamış mı?"  diye sorarken beni bacaklarımdan çekti ve gıdıklamaya başladı. Tüm odada kahkaha sesim duyulurken annem babama kötü bir bakış attı."  Uykusu açılacak Okan." 

Gülmekten nefes alamıyordum. Babam annemi duymazdan gelip beni kucağına kaldırdı ve döndürdü.  "Küçük fareyi ne yapalım şimdi biz?"

Annem yataktan kalkarken, "Bence o küçük fare kendi yatağında yatabilir."  dediğinde kaşlarımı çattım ve babama daha sıkı sarıldım. Kendi yatağımda yatmaktan nefret ediyordum. Annem ve babamın yanında yatmak daha iyiydi. Daha güvenliydi.