Üvey abim

Abimi?

Hellooo🔥🖤🌚🚬

1 Bölüm.

Damlaları birbirine karışıyor, şehir gri bir tablo gibi uzanıyordu.
Her damla biraz daha sinirini bozuyor, biraz daha içini sıkıştırıyordu.

Yeni ev.

Yeni hayat.

Yeni insanlar.

Ve en kötüsü...

Yeni bir aile.

Derin bir nefes aldı.

> "Bu sadece bir ev. Sadece bir ev. Sadece-"

Yanında oturan annesi heyecanli bir sesle:

- Zeynep... umarım burayı seversin. Biz... artık yalnız değiliz.

Zeynep bakışlarını annesine çevirdi.

- Lütfen anne, romantik konuşmalar yapma. Yeterince sinirliyim.

Annesi hafifçe güldü.
Ama Zeynep fark etti. Gözlerinde bir şey vardı...

Suçluluk.

Ya da korku.

---

Eve geldiklerinde kapı açıldı.

Zeynep valizini çekerken ilk gördüğü şey merdivenlere yaslanmış biri oldu.

Uzundu. Umursamazdı. Kaşlarının arasındaki çizgi sinirli bir insan olduğunun kanıtıydı.
Siyah tişört. Dağınık saçlar. Umursamaz bir bakış.

Yiğit.

Zeynep daha adım atmadan Yiğit konuştu.

- Bu mu?

Babası ona sert baktı.

- Yiğit.

Ama Yiğit aldırmadı.

Tekrar Zeynep'e baktı.

- Ben bi' şey demedim. Sadece sordum.

Zeynep valizi yere bıraktı, bakışları buz gibi keskinleşti.

- Merak etme. Ben de seni beğenmedim.

Yiğit'in dudak kenarı sinsice kıvrıldı.

- Beğenmek zorunda değilsin. Ama kurallara uyacaksın.

- Kurallar?
- Evet. Telefonum, odam, mutfağın sol tarafı, buzdolabının üst rafı, kumanda ve balkondaki hamak bana ait.
Gürültüyü, saçma melodileri ve drama seven tipleri sevmem. Eğer bunlardan biriysen...
(Hafifçe gülerek)
...şimdiden iyi şanslar.

Zeynep pis bir gülüşle:

- Güzel. Ben de üst raflara ihtiyacım yok. Çünkü boyum yetiyor.

Yiğit'in kaşları havaya kalktı.

- Küçüksün sanmıştım.

- Beklentilerini boşa çıkarmak zevkli.

Yiğit bir şey söyleyecekken babası araya girdi:

- Çocuklar... bu yeni bir başlangıç. Lütfen-

İkisi aynı anda konuştu:

- O başladı.
- O başladı.

Ve sonra birbirlerine göz devirdiler.

---

Zeynep odasına geçtiğinde kapıyı sertçe kapattı.

Oda güzeldi ama o an hiçbir şey güzel değildi.

Çantasını yatağa fırlattı.

> "Aptal. Ukala. Kendini beğenmiş."

Bir süre hiçbir şey yapmak istemedi.
Ama sonra...

Banyodan gelen ses.

Kapının diğer tarafında Yiğit telefonda konuşuyordu.

- Tonguç, anlamıyorsun. Bu ev artık sığmıyor. Bir de üvey kız gelmiş...
(Kahkaha)
Evet. Küçük, sinirli, trip manyağı bir şey.

Zeynep irkildi.

Sonra gözleri tehlikeli parladı.

Kapıyı açtı.

Yiğit şaşırdı.

Telefon hâlâ elindeydi.

Zeynep yavaşça gülümsedi.

- Duvarlar inceymiş. Senin gibi biri için kötü haber.

Yiğit telefonunu indirdi.

- Dinlemeyi seviyorsun demek?

- Hayır. Ama aptalca cümlelerin ses yalıtımını delip geçmesine engel olamadım.

Yiğit yaklaşarak ona baktı.

Adımları ağırdı.
Sözleri daha ağır:

- Bu evde uzun süre kalacağını sanmıyorum.

Zeynep kımıldamadı.

- Neden?

Yiğit umursamazca omuz silkti.

- Çünkü sen güçlü duruyor gibi yapan ama ilk zorlukta kaçan tiplerden gibisin.

Zeynep kalbinde bir şey kırılır gibi hissetti.
Ama yüzünde gülümseme belirdi.

- Ve sen de büyük konuşup aslında sadece korkan tiplerdensin.

Bakışlar çarpıştı.

Sessizlik.

Sonra...

Yiğit hafifçe güldü.

- Savaş mı istiyorsun?

Zeynep göz kırptı.

- Ben onu zaten başlattım.

---

Gece olduğunda herkes uyudu.

Ama iki kişi uyuyamadı.

Zeynep yatağında:

> "Bu çocuk beni delirtiyor."

Yiğit odasında:

> "Küçük ama tehlikeli."