LOGAN

YENI BASLANGIÇ

Bölüm 1 – “Yabancı”

Soğuk rüzgâr okulun paslı kapılarını titretirken, gri montunun cebine ellerini sıkıştırmış bir çocuk içeri adım attı.
Logan.

Yeni okuluna ilk kez ayak basıyordu, ama gözlerindeki karanlık, sanki yıllardır hiçbir yere ait olmamış birinin bakışıydı. Sınıf kapısının yanında durdu, derin bir nefes aldı. Metal kokusu… kan… anılar… hiçbir şey net değildi. Hafızası delik deşik bir harita gibiydi.

“Ne kadar daha böyle yaşayacağım?” diye mırıldandı kendi kendine.

Derse geç girmişti. İçeri girince tüm öğrenciler bir anda sustu. Çoğu onun kim olduğunu bilmese de, Logan’ın gözlerinde bir şey vardı. Tehlike mi? Acı mı? Korku mu? Kimse emin olamıyordu.

Öğretmen gözlüğünü düzeltti.
“Yeni bir öğrencimiz var. Adın?”

Logan kısa bir duraksamadan sonra, zorlukla yutkundu.
“Logan…”
Soyadını söylemedi. Çünkü hatırlamıyordu.

Öğretmen başıyla onayladı, arka sıraları işaret etti.
“Geç otur, derse başlayalım.”

Logan yürürken sınıfın en cool çocuğu olduğu çok belliydi ama o bunu fark etmiyordu bile.
Sırasına oturduğunda arkadan bir fısıltı duydu.

— “Metal kokusu mu o?”

Logan kaşlarını çattı. Sonra eline baktı. Parmaklarının boğumlarında hafif yanma…
Sanki bir şey çıkmak istiyormuş gibi…

---

Gece – Yurt Odası

Yurda yerleştirildiği ilk gece hiç uyuyamadı. Tavanı izlerken kulaklarında o tanıdık çığlık yankılandı.
Her gece gibi yine aynı görüntü:

Bir laboratuvar.
Soğuk bir su tankı.
Vücuduna saplanan kablolar…
Metal bir ses: “Deneme 37: Silah X.”

Logan nefes nefese doğruldu. Boğazı yanıyordu.
Komodinin çekmecesinden gizlice taşıdığı küçük puroyu çıkarıp yaktı. Duman ciğerlerine dolduğunda biraz sakinleşti.

Sonra… kapı çalındı.

Logan irkildi. Gecenin üçüydü. Kim olurdu ki?

Kapıyı açtığında karşısında yaşına göre çok genç görünen bir adam vardı. Gözleri garip bir şekilde bilge ve tanıdık.

“Logan… Ben Profesör Charles Xavier. Seninle konuşmam gerek.”

Logan şaşkınlıkla geri çekildi.
“Ben seni tanımıyorum.”

Profesör, sanki onun aklındaki fırtınayı okuyormuş gibi gülümsedi.
“Ama ben seni uzun zamandır tanıyorum. Ve inan bana… kim olduğunu öğrenmek istiyorsan, tek başına başaramazsın.”

Logan’ın kalbi sıkıştı.
Kim olduğunu bilmek istiyordu.
Geçmişini… gücünü… neden bu kadar hızlı iyileştiğini… ellerinin içinden çıkmak isteyen o metal hissini…

Ama kimseye güvenmiyordu.

“Senden ne istiyorsun?” diye sordu sertçe.

Profesör ona doğru bir adım attı.
“Sana bir yer sunuyorum, Logan. Yalnız kalmak zorunda olmadığın bir yer. Ve… cevabını bulabileceğin bir yer.”

Logan gözlerini kısmıştı.
“Ya kabul etmezsem?”

Profesör sakin bir nefes verdi.
“O zaman… kaderin seni sonunda yine bana getirecek.”

Logan kapıyı yüzüne kapatacaktı ki…
Bir anda başının içinde bir ses duydu.

“Kaçmana gerek yok. Güvendesin.”

Logan’ın tüm tüyleri diken diken oldu.
“B–benim aklıma nasıl girdin?”

Profesör hafifçe eğildi.
“Çünkü sen düşündüğünden çok daha özelsin.”