LANET

B1- Nerdeyim ben?

Ölmüş ve daha önce birbiriyle hiç tanışmamış iki insanın yumurta ve sperm hücresinden, bir laboratuvarda oluşturulduğunu düşün.

Garip, değil mi?

Ama ben böyle oldum.

Üzerimde çeşitli deneyler yapıldı. DNA’m ile oynandı. Ve en sonunda… bu çıktı.

Ben.

Ruby.

Yaklaşık iki ay önce deneyhaneyi patlatıp kaçtım. İlk kez insanları gördüğümde ne mi yaşadım?

Bir araba kazası.

Evet, saçma. Ama deneyhanede kendine zarar verebileceğin pek bir şey yok. Onlar zaten sana fazlasıyla zarar veriyor.

Her neyse…
Şu anda beyaz duvarları olan bir odadayım. Etrafta iğneler var. Burası deneyhane mi?

Umarım değildir...

Nerde olduğumu anlamaya çalışırken içeri beyaz önlüklü biri girdi. Kazayı yaşamadan önce insanlar gibi görünmek için şekil değiştirmiştim bu yüzden normal biriydim.

Onların gözünde.

İnsan konuşmaya başladı "kazayı ucuz atlattınız küçük hanım. Ben doktor Jim." dedi gülerek.

Doktor? Deney hane deki gibi mi? Burdan çıkmam lazımdı.

"Nerdeyim ben? Bana iğne vurup yeniden bayıltıcak mısın?!" dedim. Doğrulup geriye gitmeye çalışınca arkamda yatak başlığı olduğunu fark ettim.

"Ne? Hayır sana iğne vurmayacağım. Kazadan sonra nasıl hissediyosun bakalım?" dedi masadan bir dosya alarak. Bir süre bekledi cevap vermediğimi fark edince "merak etme sana zarar vermem." dedi yumuşak bir sesle.

Derin nefes aldım.
“İyiyim.”

Bunu söylerken sesimin titremediğine şaşırdım. İçimde bir şeyler koparken, dışım hâlâ insan gibiydi.

Doktor Jim dosyaya bir kez daha baktı. Bu sefer yüzünde şaşkınlık yoktu. Sıradan bir doktor ifadesi. Belki de bu yüzden tedirgin oldum. Deneyhanedekiler de en korkutucu şeyleri böyle bir yüzle yapardı.

“Başın dönüyor mu?” diye sordu.
“Hayır.”
“bir yerin ağrıyor mu?”
“Yok.”

Sorular normaldi. O kadar normaldi ki, yanlış geliyordu.

Elimi yorganın altından çıkarıp parmaklarıma baktım. Ten rengim Beyazdı. Porselen gibi ama o bunu umursamamıştı çünkü İnsan gibiydim. Şekil değiştirme hâlâ çalışıyordu demek.

“Burada ne kadar kalacağım?” diye sordum.
“Bir gece,” dedi. “Sabah tekrar bakarız. Sonra gidersin.”

Gidersin.

Bu kelimeyi zihnimde evirip çevirdim. Deneyhanede kimseye böyle bir şey söylenmezdi.

Kapı kapandı. Odada yalnız kaldım.
Beyaz duvarlara baktım. Temizdi. Çok temiz. Ama bu sefer temizlik, korkudan değil… alışkanlıktan geliyordu.
İlk kez, kaçtığımdan beri, kimse bana bakmıyordu.

İlk kez…

gözlenmiyordum.

Göğsümde tuhaf bir baskı hissettim. Sevinç değildi. Korku da değildi.
Boşluktu.

Yatağın kenarına oturdum. Ayaklarım yere değdiğinde irkildim. Soğuktu.

Deneyhanede hiçbir şey bu kadar… sıradan olmazdı.

Pencereye doğru yürüdüm. Camın ardından insanlar geçiyordu. Ellerinde poşetler, telefonlar, kahveler. Kimse kaçmıyordu. Kimse bağırmıyordu.
Bu bana daha korkutucu geldi.
Bir kadın gülüyordu. Yanındaki çocuk yere düşmüş, sonra yeniden ayağa kalkmıştı. Ağlamadı bile.

Ben düşseydim…
Ayağa kalkamazdım. Çünkü düşmenin tek yolu...

ölmekti.

Yatağa geri döndüm. Kolumda hâlâ iğnenin izi vardı. Küçük, kırmızı bir nokta. İnsanlara ait bir iz.
Garip bir gurur hissettim. Sonra bundan utandım.

Normal görünüyorsun, dedim kendime.

Normal kal.

Gece ilerledikçe gözlerim ağırlaştı. Uyumak istemiyordum. Uykular, hatıraları getirirdi. Ama bedenim itaat etmeyi seçti.
Gözlerimi kapattığımda beyaz duvarlar geri geldi. Bu sefer daha yakındılar.
Bir ses fısıldadı gibi oldu.

Sıçrayarak uyandım.

Oda hâlâ aynıydı. Hastaneydi. Gerçekti.
Ama kalbim hâlâ deneyhanedeydi.
Sabah olunca buradan çıkacaktım.

Ve ilk kez… kaçmam gerekmeyecekti.
Bu, sandığımdan daha korkutucuydu.

Bir süre sonra istemesem de tekrar kendimi uykuya bıraktım.

𖤐𖤐𖤐𖤐𖤐

Yeni hikayem nasıll :3 kendi karakterimin hikayesi  =͟͟͞͞(꒪ᗜ꒪ ‧̣̥̇)

518 kelime ◍˃ᵕ˂◍

✭ ve yorumlarınızı bekliyorum ballarımm ⸜(*˙꒳˙*)⸝

Bu arada bu hikayeyi beden dersinde okulda yazdım ꒰ᐢ´ඉᯅඉᐢ꒱
Byyyy