Ve birbirlerine karşı olan anlamlandıramadıkları veya anlamlandırmaktan kaçındıkları o duygularla bir başlarına kalmışlardı. Ya birbirlerinin hayallerine sadık kalıp o duyguyu yaşatmaya devam edeceklerdi ya da baş kaldırmayıp bastıracaklardı. Evet, bastırmak diyorum çünkü senin duygunu içimde öldürmek en çaresiz intihar olurdu. Sessiz, iz bırakmayan bir ölüm. Sustukça daha çok bağlandım, unuttukça daha derine battım. Sanki kalbimle aklım birbirine savaş açtı; kazananı yok, yorgunu benim. Belki de en ummadık zamanda, seni değil, seni bende yaşatan yanımı öldürmektir çare sevgilim..
Çok çabuk vazgeçmemek gerek ama bazen de bazı şeyleri uzatmak sadece can yakıyor. Bazen sevmek değil, bırakmak cesaret istiyor. Sadece senin için en iyisini isteyecek kadar temiz, ama bu dünyaya fazla gelecek kadar kirlenmemiş bir hisle sevdim. Bütün renklerinle, ışığınla sevdim seni. Ama işte korktum. Çünkü kalırsan, bu böyle devam ederse.. senin o ışığın da sönerdi, benim içimdeki son inanç da. Bir yoldasın ve ben o yolun taşı olmak istemedim. Her bastığında seni inciten bir parça olmak yerine, geri çekildim. Attığın adımda yanında olmayı istedim ama anladım ki bazen yan yana yürümek bile suç sayılıyor.
Sözler verilir, sözler unutulur. Ben duygusuz değilim. Aksine fazlasıyla hissediyorum. Ama artık duygularımı herkese göstermeye niyetim yok. Çünkü insanlara kalbini gösterdiğinde, içini açtığında; ilk fırsatta orayı hedef alıyorlar. Kendi günahlarını çuvala basıp bizim "yanlışımızı" duvara asan ailelerimiz de dahil, herkesin gözünde bu sevgi küçümsenmeye layık bir ergenlik aşkı. Kimse sormuyor, bu kadar temiz bir şey nasıl olur da kirli diye damgalanır.. Suçlu biz değiliz. Suçlu karanlığı getirenler. Suçlu bunu bastıranlar. Çünkü ruhlar karanlıkta kaldığında günahlar ortaya çıkar. Onlar kutsal görünmek ister, biz susmak zorunda kalırız. Ama ben sustum diye pişman değilim. Çünkü bazı sessizlikler, bağırmaktan daha onurludur.
Ve anladım, fazla samimiyet saygıyı bitiriyor. Belki de biz fazla "biz" olduk. Fazla yakın, fazla gerçek, fazla dürüst. Ve dünya bunu kaldıramadı. Bu bir savaş, bir iddia değil sadece cahilliğin baş kaldırması. Sus akla yetineceğim çünkü bazen sevmek; gitmek, sessiz kalmak, kendi ışığını korumak demektir. Yandım belki.. ama yanarken bile seni kötü anmadım. Çünkü ben seni günahın içinde değil, karanlığın tam ortasında bile ışık sandım.
Sen beni biraz ben seni en az senin kadar tanırken verilebilecek bir savaş mıydı bu da sorgulanmalıydı. Tahmin etmekten öte biliyorum ki bir gün gelecek ve sen benim vedaları önemseyişimi önemsemeyeceksin.. kahpe yavrum..
