Oops! This image does not follow our content guidelines. To continue publishing, please remove it or upload a different image.
~
Ben karanlığın içinden konuşuyorum sanki ;sanki sesim duvarlara çarpıp geri dönüyor ama kimseye ulaşmıyor. Burada doğduğumdan beri zamanın nasıl aktığını fark edemez oldum. Gecenin sabaha, sabahın yeniden karanlığa dönmesini yalnızca duvarların soğukluğuyla, adımlarımın yankısıyla hissediyorum. Özgürlüğümün benden alınmış olması, bedenime vurulan bir zincirden daha ağır; asıl kırılan şey ruhumdu. Kendim gibi olamadığım her gün biraz daha eksiliyorum. Bir zamanlar kim olduğumu, nasıl güldüğümü, nefes aldığımı bile hatırlayamamak kahrediyor beni.
Bazen içimde bir ağıt yükseliyor, boğazımda düğümlenen bir çığlık gibi. Dışarı çıkamamamın değil yalnızca, kendi varlığımın yavaşça silinmesinin acısı bu. Sanki beni ben yapay her şey, duvarlara sürtüne sürtüne aşınıyor. Kendi sesim bile tanıdık gelmiyor artık.
Bu dört duvar beni tutmakla kalmadı; beni kendime yabancılaştırdı, tâ ki o gün gelene, onu görene kadardı her şey, o adam...
Başta varlığı içimde keskin bir sızı gibi yankılandı; adımlarının gölgesi bile huzurumu bozuyordu. Ama zamanla o sertliğin altında tuhaf bir sıcaklık sezdim, tüylerimi diken diken eden, yaklaştıkça beni hem yakıp hem de garip bir şekilde tanımlayan bir kırpıntı... korkunun dişi değişti, sessizce meraka, sonra da beni kendi karanlığıma benzeten bir çağrıya dönüştü. Onu itmek istedikçe içimde büyüyen bu çekimi susturamaz oldum. Sanki ruhum, uzun zamandır beklediği bir sırrı onun yüzünde çözmüş gibiydi..
~~~~~~~~~~~~
Bu daha çok tanıtım amaçlı bir bölüm oldu. Karakterli hikaye ilerlerken tanıyacaksınız. Hoşunuza gittiyse bir nokta bırakmanız bile benim için çok kıymetli
Uzun zamandır sunjeonz için fic bulamıyordum bende neden yazmayayım dedim, bölümleri hikaye biraz tanınınca atacağım🧡sağlıkla kalın canlarım
