Benimle kal

Yaklaşım

Şahika'nın evinden bağırışlar geliyordu. Kapı aralıktı.
Leman, okuldan geliyordu, Şahikayla konuşmak için

-Anne, yeter artık!

Bu ses genç bir kızın sesiydi - öfkeyle dolu, çatlak bir tonda.

Ardından Şahika'nın sesi:

-Sen ne yaptığını sanıyorsun Ada?! Bu şekilde davranamazsın, anlıyor musun?

Bir an sessizlik... sonra bir kapı çarpması.
Ada evden fırladı, gözleri dolu, saçları dağılmış. Leman istemsizce iki adım geri çekildi ama Ada onu fark etmeden sokaktan uzaklaştı.

Şahika arkasından bağırdı, sesi titriyordu:

-Geri gel! Ada!-Cümlesini tamamlamadan bir basamakta ayağı kaydı.

Leman refleksle koştu.
-Dikkat et!

Ama geç kaldı. Şahika merdivenlerden iki basamak aşağı düştü. Sert bir düşüş değildi ama dizini incitti.

Leman hemen eğildi yanına.
-Hey... sakin ol, tamam. Derin nefes al.
Şahika nefes nefese, elini dizine bastırmıştı.
-Ne... ne işin var senin burada?- diye çıkıştı, ama sesi güçsüzdü.

-Bağırışları duydum, yardım etmek istedim. Kalkmana yardım edeyim.

-Gerek yok.

Kadın inatla doğrulmaya çalıştı ama dizine yük binince yüzünü buruşturdu.
Leman, daha fazla konuşmadan kolunu uzattı.

-Biraz gururunu kenara bırak Şahika,hadi gel

Şahika başını çevirdi. Gözleri dolu doluydu ama öfkeden mi, çaresizlikten mi belli değildi.
-Ben... kızımı anlayamıyorum artık.

Leman sessiz kaldı. Bir süre sadece rüzgârın sesi vardı. Sonra yavaşça konuştu:

-Bırak oda sakinleşsin, hadi içeri girelim ayağın kanıyor

Şahika gözlerini kaçırdı, ama sessizce koluna yaslanıp kendisine yardımı kabul etti

Birlikte içeri girdikten sonra, Leman Şahikaya koltuğa oturmasına yardım edip, ardından pansuman için ilk yardım çantasını eline alıp onun yanına gitti. Leman dizlerini yere koyup eline pansumanı aldı ve yaraya sürmeye başladı bu sırada Şahika gözünü Lemandan alamıyordu, onun dikkatli bakışlarına.. yavaşca dizine yakınlaşıp yaraya üfürmesine, bir an Şahika kendini kaybedip biraz öne eğildi,bunu fark eden Leman önce durdu ve yavaşca gözlerini Şahikaya kaldırdı.
Şahika istemsizce nefesini tuttu.

-Acıyor mu?- diye sordu Leman.
-Yok- dedi Şahika, ama sesi kısılmıştı.

Leman bandajı dikkatle sardı. Parmakları bazen Şahika'nın tenine hafifçe değiyordu, ama o kadar hafifti ki , daha çok bir hissetmek gibiydi.
-Tamam- dedi sonunda-Artık daha iyi

Leman çantanı yerine koyup Şahikanın yanına oturdu,ve bi an elinin üstünde hafif bir temas hiss etti, başını çevirip eline bakarken Şahikanın eli olduğunu gördü

-Şahika..? -O an ikisi de sustu. Aralarındaki sessizlik, ilk defa rahatsız edici değildi.
Sanki ikisi de, sonunda biri tarafından görülmüş gibiydi.

-Leman bu gece benimle kalır'mısın...? -yavaşca sanki kimse duyacakmış gibi konuştu Şahika, Leman önce soruyu anlamadı, yada yanlış'mı duydu diye kendinden şüphelendi, her zaman mesafe koruyan,her zaman güçlü görünen Şahika, şimdi güçsüz,sanki yanlış bir kelime söylesem ağlayacak gibi duran bir kadına benziyordu.

-Şahika..- ilk önce reddetmek istesemde, içimde ki bir ses buna izin vermedi
-Peki ya Ada?- Leman gözünü kaçırarak sordu.
-O bugün Elifte kalacak, Güney'de Antalya'da, bir hafta iş için gitti- alçak sesle

-Emin'mısın..?

-Hadi ama Leman, emin olmasam sorar'mıydım? - gülümseyerek cevabı bekledi

-Tamam o zaman...

Leman, o gece Şahika'nın evinde kalmayı kabul etti. Gece uzundu.
İkisi de olacaklardan habersizdi, sadece dostça bir akşam geçireceklerini sanıyorlardı.
Ama o gece, ikisinin de hayatında farkına bile varmadan bir şeyler değişecekti....